นไป
ทันทีที่ผมจัดกระเป๋าเครื่องมือให้เข้าที่เรียบร้อย วิญญาณหัวล้านที่อยู่กับผมหันมาถามว่า “ผู้จัดการซุน จะให้พายไปที่ไหนครับ”
ผมหันไปมองอาจารย์
อาจารย์ตอบทันที “ไปกลางทะเลสาบ!”
“ครับผม!”
วิญญาณทั้งสองตอบรับอย่างพร้อมเพรียง จากนั้นก็กล่าวต่อด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาเหมือนคนจะขาดใจ “ท่านซุน น้ำมันหมดครับ ผมจะใช้ไม้พายแทน”
เสียงพูดของผีนั้นอ่อนแรงจนเหมือนหายใจไม่ทัน ฟังแล้วทำเอาผมรู้สึกอึดอัดไปหมด
“ได้ จะพายไปก็แล้วแต่” ผมตอบกลับไป
เจ้าผีหัวล้านหยิบไม้พายขึ้นมาเริ่มพายอย่างช้าๆ อยู่ด้านหลัง
ผีที่อยู่กับอาจารย์ก็เริ่มพายเช่นกัน
เวลานั้น ผิวน้ำของทะเลสาบหนานเทียนด้านนอกเต็มไปด้วยหมอกบางๆ
ยิ่งเข้าใกล้ใจกลางทะเลสาบ หมอกยิ่งหนาทึบ
ลมเย็นเยียบพัดวูบวาบมาจากผิวน้ำเป็นระยะ ความเย็นแผ่ซ่านเข้าไปถึงกระดูก
ผมยืนบนเรือ จ้องมองรอบด้านด้วยความระแวดระวัง
แต่อาจารย์กลับดูสงบนิ่ง เพียงแค่ยืนเฉยๆ อย่างมั่นคง
จู่ๆ ผมก็เหลือบไปเห็นบางอย่างผิดปกติที่ท้ายเรือของอาจารย์
ผมเห็นเหมือนมีร่างคนเกาะอยู่ท้ายเรือ
หัว ไหล่ และเท้าของร่างนั้นจมอยู่ในน้ำ มีเพียงมือที่บวมเป่งเพราะแช่น้ำนานทั้งสองยื่นมาดันท้ายเรือ เหนือผิวน้ำเผยให้เห็นเพียง
