ตั้งแต่ผมติดตามอาจารย์มาผมได้ก้าวเข้าสู่โลกที่เต็มไปด้วยความพิสดารเหลือเชื่อ
จนถึงตอนนี้ สิ่งที่ผมพบเจอล้วนแฝงไปด้วยกลิ่นอายของความลี้ลับและอาถรรพ์
ปีศาจที่ไม่ใช่ปีศาจ ซ้ำยังเป็นคนขับรถวิญญาณของฌาปนสถาน
นักเชิดศพที่ไม่ใช่มนุษย์ แท้จริงคือภูตหนูเฒ่าที่บำเพ็ญจนกลายเป็นตัวตนที่มีอิทธิฤทธิ์
เมื่อเห็นกลุ่มศพออกจากท่าเรือไปจนลับสายตา ความรู้สึกภายในใจของผมก็ค่อยๆ สงบลง
ผมจุดบุหรี่สูบมวนหนึ่งเพื่อข่มความตกใจที่ยังหลงเหลืออยู่
อาจารย์เอ่ยขึ้นต่อว่า “แม้เจ้านั่นจะไม่ได้เลวร้ายอะไร แต่ก็อย่าไปใกล้ชิดนัก”
“เรื่องนี้ผมเข้าใจดีครับ” ผมพยักหน้ารับคำทันที
อาจารย์ดับบุหรี่ แล้วเอนหลังพิงเก้าอี้ หลับตาพักผ่อนเล็กน้อย
ดูจากท่าทางแล้ว การลงไปในน้ำเมื่อครู่นั้นน่าจะใช้พลังไปไม่น้อย ตอนนี้เขาจึงต้องการพักสักครู่
ส่วนจั่วต้าเหนียน ซุนโหย่ว และหวังเหมิ่งยังคงยืนอยู่ห่างออกไป หันหลังให้พวกเราโดยไม่กล้าแม้แต่จะลืมตา
ผ่านไปประมาณสี่ถึงห้านาที ผมไม่ได้ยินเสียงกระดิ่งแล้ว
ท่านฮุยที่ยืนอยู่ริมถนนด้านนอกตะโกนมาทางเราที่อยู่บนท่าเรือว่า “ซ่งซือโถว รถไม่พอใส่แล้ว ฉันกลับก่อนนะ!”
อาจารย์ยังคงไม่ลืมตา เพียงแต่สั่งผมว่า “บอกเขาให้มาพรุ่งนี้เช้าอีกที”
ผมพยักหน้า แล้วตะโกนตอบกลับไป “ท่านฮุย พรุ่งนี้เช้าค่อบมาอีกที!”
ท่านฮุยได้ยินก็พยักหน้า “ไม่มีปัญหา!”
พูดจบ คนขับรถวิญญาณผู้เป็นทั้งผู้เชี่ยวชาญวิชาเชิดศพและยังเป็นปีศ
