าจหนูตัวหนึ่งก็ขึ้นรถวิญญาณแล้วขับกลับไปยังฌาปนสถาน
เมื่อรถวิญญาณเคลื่อนหายไปจากสายตา ผมถึงหันไปบอกให้จั่วต้าเหนียนกับพวกหันกลับมาได้
แม้จะไม่ได้เห็นเต็มตา แต่พวกเขาก็พอได้ยินเสียงอยู่บ้าง
ตอนกลับมาเห็นว่าศพทั้งหมดถูกจัดการเรียบร้อยก็ไม่ได้ซักไซ้อะไรเพิ่มเติม
ในใจน่าจะโล่งใจและยินดีเป็นอย่างมาก
หลังจากกล่าวชมไม่ขาดปากสักพัก จั่วต้าเหนียนก็เอ่ยขึ้น “อาจารย์เสี่ยวเจียง แล้วต่อไปอาจารย์ซ่งจะจัดการอย่างไรต่อครับ”
ผมตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “พักสักหน่อย รอให้อาจารย์ฟื้นพลังก่อน แล้วค่อยลงเรือไปตรวจดูกลางทะเลสาบอีกที”
พอจั่วต้าเหนียนกับพวกได้ยินว่าจะต้องลงเรือไปกลางทะเลสาบ สีหน้าก็เริ่มเปลี่ยน
ในฐานะผู้ดูแลแหล่งท่องเที่ยว พวกเขารู้ดีว่ากลางทะเลสาบนั้นอันตรายเพียงใด
จั่วต้าเหนียนรีบกล่าวออกมาทันที “กลางทะเลสาบอันตรายมากนะครับ! นักท่องเที่ยวหลายคนเรือพลิกคว่ำกันตรงนั้น!”
“ใช่ๆ ตรงนั้นน่ะถือว่าเป็นทะเลสาบชั้นนอก[1]แล้ว ในน้ำมักจะมีน้ำวนหรือคลื่นใหญ่ปรากฏขึ้นอย่างไร้เหตุผล ถ้าพวกคุณจะไป ต้องเตรียมการให้รอบคอบที่สุดนะครับ มันอยู่ไกลจากชายฝั่ง ถ้าตกลงไปจะลำบากมาก” ซุนโหย่วรีบพูดเตือนเสริมทันที
หวังเหมิ่งเองก็พยักหน้าอย่างแรง
แต่เพราะมีอาจารย์อยู่ ผมจึงไม่กังวลนัก เพียงส่ายหน้าตอบว่า “ไม่เป็นไรหรอกครับ เราทำงานสายนี้อยู่แล้ว พวกคุณช่วยเตรียมเรือลำใหญ่ๆ ให้พวกเราก็พอ”
จั่วต้าเหนียนได้ยินดังนั้นก็
