รีบสั่งหวังเหมิ่งทันที “หัวหน้าหวัง ไปที่ห้องควบคุม เอากุญแจเรือขจัดซากหมายเลขหนึ่งมาซะ”
“ครับ ประธานจั่ว!”
หวังเหมิ่งตอบรับแล้วรีบวิ่งไปทางห้องควบคุม
อาจารย์ยังคงนิ่งเงียบ พักผ่อนอยู่บนเก้าอี้
ส่วนผมพูดคุยกับพวกจั่วต้าเหนียนครู่หนึ่งระหว่างรอหวังเหมิ่ง
เรือหมายเลขหนึ่งเป็นเรือมอเตอร์ พวกเขาจึงสอนผมใช้งานเบื้องต้น
ไม่นาน หวังเหมิ่งก็กลับมาพร้อมกุญแจ แล้วชี้ไปทางหนึ่ง “เรือจอดอยู่อีกท่า เพราะเป็นเรือขจัดซาก ปกติจะจอดไว้ที่ท่าเล็กด้านโน้น”
ผมมองไปไกล เห็นเงาเรืออยู่ลิบๆ
ลำเรือกว้างพอสมควร คิดว่าใช้ขนย้ายศพที่เหลืออีกห้าร่างไม่น่ามีปัญหาอะไร
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว หนึ่งชั่วโมงผ่านไป
อาจารย์ลืมตา ยืดเส้นยืดสายเบาๆ แล้วมองนาฬิกาบนข้อมือ
“ได้เวลาแล้ว เสี่ยวเจียง! เอาเครื่องมือทั้งหมดไปด้วย เราไปขึ้นเรือกัน”
“ครับ!”
ผมรีบหยิบกระเป๋าเครื่องมือขึ้นมา
จั่วต้าเหนียนกับพวกพาเรามุ่งหน้าไปยังท่าเรือของเรือขจัดซาก
ทะเลสาบหนานเทียนมีขนาดใหญ่มาก โดยแบ่งออกเป็นทะเลสาบด้านในกับทะเลสาบด้านนอก
รูปทรงโดยรวมเหมือนกับผลน้ำเต้า
ท่าเรือที่พวกเราอยู่เมื่อครู่คือบริเวณทะเลสาบด้านใน ซึ่งก็คือส่วนบนของผลน้ำเต้า ส่วนทะเลสาบด้านนอกคือส่วนล่างของผล
ตอนนี้เราเก็บกู้ศพในทะเลสาบด้านในเรียบร้อยแล้ว ขั้นต่อไปก็ต้องไปที่ทะเลสาบด้านนอก
ผิวน้ำของทะเลสาบด้านนอกกว้างประมาณสามถึงสี่ร้อยเมตร
ใต้ทะเลสาบด้านนอกนั้นเชื่อมต่อกับแ
