ม่น้ำที่ชื่อว่า หนานเทียน
แม้แม่น้ำหนานเทียนเป็นเพียงสาขาหนึ่งของแยงซีเกียง แต่กระแสน้ำกลับเชี่ยวไม่น้อยเลย
สายน้ำไหลเข้าสู่ทะเลสาบหนานเทียนอย่างต่อเนื่อง ทำให้มีสิ่งสกปรกหลากหลายไหลมาตามน้ำ
และเนื่องจากจุดเข้าออกของน้ำเป็นทางไหลธรรมชาติ จึงไม่สามารถสร้างเครื่องกั้นได้ ทำได้เพียงใช้เรือขจัดซากหลายลำมาช่วยกันรักษาความสะอาดของผิวน้ำทะเลสาบหนานเทียน
ท่าเรือของเรือขจัดซากจึงตั้งอยู่บริเวณกึ่งกลางระหว่างทะเลสาบด้านในกับด้านนอก
ไม่นานพวกเราก็เดินมาถึงบริเวณด้านนอกของท่าเรือเรือขจัดซาก
แค่เดินตามถนนลาดเอียงตรงหน้าไปก็จะเห็นท่าเรือขจัดซากอยู่เบื้องล่าง
จั่วต้าเหนียนกำลังจะนำพวกเราลงไปข้างล่าง แต่จู่ๆ ก็ถูกอาจารย์ยกมือขึ้นกันเอาไว้
“รอนี่ก่อน เสี่ยวเจียง นายไปดูก่อนว่าเกิดอะไรขึ้น”
คำพูดของอาจารย์ที่โพล่งขึ้นมานั้นทำให้พวกเราหลายคนชะงักงัน
แต่เมื่อได้ยินเช่นนี้ ความรู้สึกระแวงก็ผุดขึ้นในใจผมทันที
ผมพยักหน้ารับคำ “รับทราบครับ!”
พูดจบ ก็เดินลงไปยังท่าเรือเรือขจัดซากเพียงลำพัง
ผมเดินลงไปตามถนนเล็กหน้าท่าเรือขจัดซากได้ไม่กี่ก้าว ก็สัมผัสได้ถึงพลังอาฆาตที่แผ่ออกมาเป็นระลอก
หัวใจผมกระตุกวูบ ต้องมีสิ่งไม่บริสุทธิ์อยู่ข้างหน้าแน่
ไม่แปลกเลยที่อาจารย์ไม่ให้จั่วต้าเหนียนกับพวกเดินนำลงมาก่อน
แต่ผมไม่ได้หวาดกลัวอะไร รีบชักกระบี่กระดูกปลาออกมาเตรียมพร้อม
แต่ผมก็ไม่ประมาท เดินช้าๆ อย่างระแวดระวัง
เมื่อเด
