ินลึกเข้าไป ทัศนวิสัยเริ่มเปิดกว้าง ต้นไม้ที่บังสายตาค่อยๆ หายไป
ในที่สุดผมก็มองเห็นท่าเรือขจัดซากได้ชัดเจน
ริมท่าเรือมีเรือขจัดซากจอดอยู่ทั้งหมดหกลำ มีทั้งลำใหญ่ลำเล็ก
ผมเห็นเงาสีดำสนิทสองร่างยืนอยู่บนเรือสองลำ
พวกมันยืนนิ่งไม่ขยับ มองตรงมาทางผม ชุดที่สวมเป็นสีดำสนิท และมีไอดำคละคลุ้งลอยออกมาจากทั่วทั้งร่าง
ผมหรี่ตาแล้วเดินเข้าไปใกล้อีกหน่อย
พอเดินเข้าใกล้ท่าเรือ เงาดำทั้งสองเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน เผยให้เห็นใบหน้าขาวซีดกับดวงตาสีขาวโพลนที่จ้องมาทางผมอย่างจงใจ
หัวใจผมกระตุกวูบ
วิญญาณอาฆาตสองตน!
เมื่อหนึ่งในนั้นเห็นผมก็พูดขึ้นด้วยเสียงแหบพร่า ไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ “จะขึ้นเรือไหม ไม่แพง ยี่สิบเอ็ดหยวนต่อคน!”
ยังไม่ทันขาดคำ วิญญาณอาฆาตอีกตนที่อยู่บนเรือข้างๆ ก็เอ่ยขึ้นเช่นกัน “ไม่แพง สิบห้าหยวนต่อคน!”
เชรดแม่ม! พวกมันเล่นต่อราคาค่าเรือกันเนี่ยนะ
แต่นี่มันไม่ใช่เรือขจัดซากเหรอ แล้วทำไมถึงมาขนคนล่ะ!
ผมคิดในใจ ไม่ได้ทำอะไรบุ่มบ่าม เพียงแค่จ้องพวกมัน แล้วค่อยๆ ถอยหลังอย่างระมัดระวัง
อาจารย์ให้ผมลงมาดู ไม่ได้ให้ผมลงมือ
เมื่อผมถอยออกมาได้ระยะหนึ่ง วิญญาณอาฆาตทั้งสองบนเรือก็ลดศีรษะลงกลับไปอยู่ในท่าเดิมราวกับไม่เคยเกิดอะไรขึ้น
ผมรีบถอยกลับขึ้นมาด้านบน มายังที่ที่อาจารย์กับคนอื่นรออยู่
“เกิดอะไรขึ้น” อาจารย์เอ่ยถาม
ผมไม่อ้อมค้อม ตอบกลับไปทันที “อาจารย์ บนเรือขจัดซากสองลำมีวิญญาณอาฆาตอยู่สองตน…”
[1]ทะเ
