กระดิ่งในมือผมเรียกว่า“กระดิ่งเรียกวิญญาณ” เสียงที่เขย่าออกมานั้นแหลมใสและชัดเจนมาก
เมื่อก่อนตอนอยู่บ้านเกิด ผมเคยเห็นซินแสทำพิธีใช้ของพวกนี้มาก่อน ตอนนั้นยังหัวเราะเยาะอยู่เลย คิดไม่ถึงว่าวันนี้ตัวเองจะกลายเป็นคนแบบที่เคยหัวเราะเยาะเสียเอง
เสียง “กรุ๊งกริ๊ง กรุ๊งกริ๊ง” ดังไม่ขาดสาย
บรรดาวิญญาณที่อยู่รอบข้างต่างถูกเสียงกระดิ่งดึงดูดความสนใจไปหมด ร่างของพวกมันหันมาโดยอัตโนมัติ แล้วเริ่มเดินตามผมออกไปเหมือนกับหมดสติ
ภายใต้เสียงกระดิ่งนี้ ผีพวกนั้นยังเดินเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบ เรียงตรงไม่มีใครแตกแถว
ตราบใดที่ผมถือกระดิ่งอยู่ในมือ ผีพวกนี้จะไม่ ‘แตกตื่น’ และไม่ ‘หลงทาง’
นี่แหละคือคุณสมบัติของกระดิ่งเรียกวิญญาณ
เนื่องจากผีพวกนี้เป็นผีพรายทั้งหมด พอรวมตัวกันแล้วก็ทำให้ไอความชื้นอบอวลหนาแน่นขึ้น
แม้จะได้รับควันธูปของพวกเราไปแล้ว แต่ก็ยังมีไอหยินจากน้ำหนักแน่นอยู่ดี
ทุกครั้งที่เดินผ่านจะมีรอยเปียกของฝ่าเท้าเหลืออยู่บนพื้น
พวกเขาค่อยๆ เดินตามผมออกจากท่าเรือทีละก้าวด้วยสภาพเช่นนี้
หวังเหมิ่งกับคนอื่นๆ นอกจากจะเห็นรอยเท้าเปียกน้ำที่ปรากฏบนพื้นเป็นบางครั้ง ก็เห็นเพียงผมที่เดินเขย่ากระดิ่งออกไปข้างนอก
ไม่มีใครกล้าตามมา ได้แต่ยืนมองอย่างเงียบๆ อยู่ที่เดิม
ไม่นาน ผมก็นำวิญญาณเหล่านี้มาถึงตรงจุดที่ท่านฮุยจอดรถไว้
แต่พอมาถึงกลับพบกับฝูงหนูเต็มไปหมด ทั้งเล็กทั้งใหญ่ ล้อมรอบรถวิญญาณไว้แน่นหนา
ใต้รถ
