หลังจากผมเปิดประตูจุดปราณเข้าสู่ขั้นพรจิตแล้ว ความรู้สึกต่อพลังรอบตัวก็ไวกว่าเดิมมาก
ตอนที่อาจารย์ส่งเสียงฮึ่มเย็นชาออกมาเพียงคำเดียว ผมรู้สึกได้ทันทีว่าบรรยากาศรอบข้างคล้ายจะแข็งตัวขึ้นมา
ยิ่งกว่านั้น บนตัวอาจารย์ยังแผ่ปราณรุนแรงสายหนึ่งในทันใด
ปราณนั้นปกคลุมผีสองตนที่ยืนก้มหน้าซึ่งมีพลังอาฆาตแผ่ออกมาทั่วร่าง
เหล่าภูตผีที่ละวางความแค้น ยอมรับความตาย และสูดกลิ่นธูปส่งวิญญาณจนสงบไปก่อนหน้านี้ต่างพากันตื่นตกใจจนต้องถอยร่นไปสองข้าง
แม้แต่ผีที่กำลังร้องไห้ยังรีบปิดปากเงียบสนิท ไม่กล้าส่งเสียงอีกต่อไป…
ส่วนผีสองตนเบื้องหน้านั้นเงยหน้าขึ้นมาเล็กน้อยในตอนนี้
ขณะพวกมันเงยหน้า ผมเห็นจุดสีขาวเล็กๆ ปรากฏขึ้นที่กึ่งกลางดวงตาสีดำมืดของพวกมัน
จุดขาวเล็กมาก แต่ก็นับเป็นสัญญาณของการถูกพลังอาฆาตครอบงำแล้ว
นี่แสดงว่าพวกมันกำลังจะกลายเป็นวิญญาณอาฆาต ความแค้นที่ฝังแน่นทำให้พวกมันกำลังจะสูญเสียสติสัมปชัญญะ
หากสูญเสียสติเมื่อไรก็ไม่มีวันหวนกลับ กลายเป็นวิญญาณอาฆาตที่ไม่มีทางได้ไปผุดไปเกิด
เมื่อผีทั้งสองเงยหน้า หนึ่งในนั้นที่เป็นหญิงสาวเผยสีหน้าโกรธเกรี้ยวและบิดเบี้ยวจนไม่น่ามอง ก่อนตวาดถามอาจารย์ว่า “ทำไม! ทำไมคนที่ต้องตายถึงเป็นฉัน! ทำไมฉันถึงต้องตายด้วย!”
พอหญิงสาวถาม ผีผู้ชายที่อยู่ข้างๆ ก็เอ่ยตามขึ้นมาทันที “พวกเราเพิ่งแต่งงานกันแท้ๆ ทำไมถึงต้องมาตายด้วยกันที่นี่ ทำไมกัน!”
หือ? ผีชายหญิงคู่นี้เป็นสา
