มีภรรยากัน แถมยังเพิ่งแต่งงานไม่นานด้วย
ถึงว่า ทำไมพลังแห่งความแค้นของพวกเขาจึงรุนแรงกว่าใคร
ลองคิดดูสิ เพิ่งแต่งงานกันก็ต้องตาย ซ้ำยังต้องมาตายพร้อมกันแบบนี้ ใครล่ะจะไม่แค้น
อาจารย์ยังคงรักษาสีหน้าไม่ยินดียินร้าย ดวงตาหลุบต่ำ กล่าวเสียงเรียบ “ใช่ว่าทุกอย่างต้องมีเหตุผลเสมอ อุบัติเหตุถือเป็นหนึ่งในโชคชะตาที่ทุกคนล้วนต้องเผชิญ ชะตาของพวกแกไม่แข็งพอ ถึงได้ตายตก”
“ใช่ว่าทุกอย่างต้องมีเหตุผลเสมอ อุบัติเหตุถือเป็นหนึ่งในโชคชะตาที่ทุกคนล้วนต้องเผชิญ ชะตาของพวกแกไม่แข็งพอถึงได้ตาย อย่ายึดติดให้มากนักเลย
“พวกแกตายวันเวลาเดียวกัน แสดงว่ายังมีวาสนาต่อกันอยู่ ฟังฉันสักนิด อย่าได้ยึดติดอีกเลย ลงไปยังมีอายุขัยของวิญญาณอยู่ ยังสามารถเป็นผัวเมียกันได้ในปรโลก หากพวกแกทั้งสองมีวาสนา ต่อไปอาจได้กลับมาแต่งงานกันใหม่ในชาติหน้า”
หวังเหมิ่งกับพวกอีกสองคนเบิกตากว้างจ้องมองมาที่ผมกับอาจารย์ แต่จากถ้อยคำบางประโยคก็พอจะเดาได้ว่าอาจารย์กำลังพูดกับผีคู่หนึ่ง
“ประธานจั่ว แบบนี้ต้องเป็นผัวเมียกันแน่ๆ”
“พูดอะไรโง่ๆ ฉันฟังก็รู้แล้ว”
“มีอาจารย์ซ่งอยู่ ไม่น่ามีปัญหาอะไรหรอก”
“จะพูดทำไม!”
“ประธานจั่ว…”
“หุบปาก พูดมากจริง!”
“ครับ ประธานจั่ว!”
ผมได้ยินเสียงกระซิบจากข้างๆ แต่ไม่สนใจ สิ่งที่ทำให้ผมแปลกใจคือ อาจารย์ยกมือข้างหนึ่งไพล่หลัง แล้วลอบผสานมุทรา แม้ผมจะเห็น แต่ไม่รู้ว่าอาจารย์ผสานมุทราอะไร และอาจารย์ก็ไม่ได้ส่งส
