เสียงที่ดังขึ้นกะทันหันทำให้พวกเราทุกคนหันไปมองยังอีกด้านหนึ่งของท่าเรือ
พอมองให้ชัด ก็เห็นอาจารย์ของผมเปียกโชกไปทั้งตัว มือข้างหนึ่งแบกศพไว้บนบ่า แล้วเดินขึ้นมาจากขั้นบันไดที่ทอดยาวลงทะเลสาบทีละก้าวอย่างมั่นคง
เสียงน้ำดังซ่าๆ ไม่หยุด ขณะอาจารย์แบกศพสองร่างไว้บนบ่าพลางเดินขึ้นฝั่งมา
ผมถึงกับยืนตะลึงค้างไปในทันที
จั่วต้าเหนียน ซุนโหย่ว และหวังเหมิ่งก็ไม่ต่างกัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง ไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เห็น
อาจารย์โยนศพทั้งสองร่างลงพื้นดัง “ตุ้บ! ตุ้บ!”
ตอนนั้นเองพวกเราถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่า ที่เอวของอาจารย์ยังมีแส้กระดูกงูที่ผมเคยให้ไว้มัดอยู่
อาจารย์กระชากแส้กระดูกงูแล้วออกแรงดึงกลับมาทางฝั่ง
“ซ่า!” เสียงน้ำสาดซัดดังขึ้นทันที คลื่นน้ำสูงเกือบหนึ่งเมตรซัดเข้ามายังเบื้องหน้าอาจารย์เหมือนกับคลื่นพยายามต่อต้านหรือแสดงอารมณ์ใส่เขา
แต่สิ่งที่พวกเราสนใจคือ ปลายอีกด้านของแส้กระดูกงูที่อาจารย์ดึงอยู่พันไว้กับข้อเท้าของศพอีกสี่ร่าง
ด้วยแรงดึงมหาศาลของอาจารย์ ศพทั้งสี่ร่างค่อยๆ ถูกลากขึ้นจากน้ำทีละนิด
“เอาจริงดิ!”
ผมเบิกตากว้าง เอ่ยออกมาโดยไม่รู้ตัว
อาจารย์ นี่มันจะ…ดุเดือดเกินไปหน่อยไหม
ลงน้ำไปคนเดียว แบกศพขึ้นมาสองร่างยังไม่พอ ยังลากศพอีกสี่ร่างมาด้วย!
พละกำลังน่ากลัวเกินไปแล้ว ช่างเหนือมนุษย์จริงๆ!
ปฏิกิริยาของผมยังถือว่าเบา
หวังเหมิ่ง จั่วต้าเหนียน และซุนโหย่วทั้งสามคนนั้นถึงกับอ
