ร่มนี้ ถึงแม้จะถูกเรียกว่าร่มปรภพหรือร่มแห่งคนตาย แต่ก็มีบางคนที่มีชะตาพิเศษสามารถถือมันได้ เช่นคนที่เกิดมาพร้อมโชคชะตา ‘เจ็ดหยิน[1]’ ‘แม่น้ำเหลือง[2]’ ‘ตี้จั่ง[3]’ หรือแม้แต่ ‘สี่มหาเคราะห์’ อย่างนาย คนพวกนี้สามารถใช้ร่มนี่ได้โดยไม่ถูกพลังอาฆาตบนร่มกัดกิน”
ผมถอนหายใจโล่งอก ว่าแล้ว…เสี่ยวอวี่ไม่มีทางทำร้ายผมแน่
ที่แท้ร่มที่เธอให้ผมก็มีที่มาเช่นนี้
แต่อาจารย์ยังคงมีสีหน้าหนักใจ “เสี่ยวเจียง ร่มนี่นายได้มายังไง”
“เสี่ยวอวี่ให้ผมมา เธอบอกให้ผมพกติดตัวไว้เพื่อป้องกันตัว” ผมตอบตามตรง
เมื่ออาจารย์ได้ฟัง คิ้วของเขากระตุกทันที “แต่เธอ…ไม่ใช่ว่าถูกขังอยู่ในตึกเก้าศพเหรอ เธอหนีออกมาได้? หรือว่านายกลับไปที่ตึกนั้นอีก?”
ผมส่ายหน้า “ผมไม่ได้ไปที่ตึกเก้าศพ ร่มนี่เป็นของที่เสี่ยวอวี่นำออกมาให้ผมเอง แต่ที่ออกมาไม่ใช่ร่างจริงของเธอ”
“เธอยังบอกอีกว่า สิ่งที่อยู่ใต้ตึกนั้นอาจสังเกตเห็นผมแล้ว และยังบอกว่าผมเป็น ‘กุญแจ’”
ผมหันไปมองอาจารย์ด้วยแววตาสงสัย “อาจารย์ ที่ใต้ตึกเก้าศพมีอะไร แล้วทำไมดวงชะตาของผมถึงเป็นกุญแจ?”
อาจารย์มีสีหน้าหนักใจ เขาถอนหายใจ ก่อนจะพูดอย่างเคร่งขรึม “ความจริง แม้แต่ฉันก็ไม่รู้แน่ชัดว่ามีอะไรอยู่ที่ใต้ตึกนั้น สิ่งเดียวที่รู้คือ…มีอาถรรพ์ร้ายถูกกักขังอยู่ที่นั่น และการที่สร้างมหาวิทยาลัยขึ้นมาบนพื้นที่นั้นก็ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ มันถูกสร้างขึ้นเพื่อใช้พลังหยางของเหล่านักเรียนกดทับเ
