การพบศพในโรงแรมใครจะได้รับผลกระทบมากที่สุด
แน่นอนว่าต้องเป็นเจ้าของโรงแรม
เขายืนอึ้งราวกับสมองหยุดทำงาน ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรต่อไป
แต่ผมไม่ได้สนใจจะเยาะเย้ยเขา สายตาของผมจ้องเขม็งไปยังศพแห้งที่ซ่อนอยู่ในช่องอิฐ
ร่างนั้นถูกห่อด้วยพลาสติกถนอมอาหาร สภาพแห้งกรัง ดำคล้ำ ดูน่ากลัวเป็นอย่างยิ่ง
แต่สิ่งที่ทำให้ผมละสายตาไม่ได้ไม่ใช่ตัวศพ หากแต่เป็นยันต์สีดำที่ติดอยู่บนร่าง
ด้วยมุมมองของผมตอนนี้ ยังไม่สามารถมองเห็นลวดลายบนยันต์ได้อย่างชัดเจน
ผมหันไปหาตำรวจวัยกลางคนทันที “สารวัตรครับ พอจะให้ผมดูแผ่นยันต์สีดำนั่นได้ไหม”
เขาส่ายหน้า “ยังไม่ได้ นี่คือจุดเกิดเหตุ ต้องรอเจ้าหน้าที่นิติเวชมาตรวจสอบก่อน ตอนนี้ขอให้พวกคุณออกจากห้อง ผมต้องปิดสถานที่นี้”
พูดจบ เขาก็เริ่มพาเจ้าของโรงแรมและผมออกจากห้อง
ผมไม่มีทางเลือก จึงจำใจเดินตามออกไป
แต่ก่อนที่ผมจะก้าวพ้นประตู ผมเห็นบางสิ่งบางอย่างเคลื่อนออกมาจากช่องอิฐที่ถูกทุบ
มันคือศีรษะของใครบางคน…
เมื่อมองชัดๆ พบว่าเป็นวิญญาณของจูเจินเจิน
เธอพยายามอย่างสุดกำลัง ค่อยๆ คลานออกมาจากช่องนั้น
ผมอยากช่วยเธอ แต่ในเมื่อถูกตำรวจไล่ออกจากห้องก็ไม่มีทางทำอะไรได้
เมื่อเดินออกมายืนด้านนอก เจ้าของโรงแรมมีสีหน้าซีดเผือด ตัวสั่นเทาไปทั้งร่าง
เขาพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “จบกัน…ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป โรงแรมของฉันคงต้องถูกปิดแน่ๆ …”
“เฮ้! ไหนคุณบอกว่าไม่มีอะไรไง แล้วศพนี่ม
