เจ้าของโรงแรมตกใจจนแทบตั้งตัวไม่ทัน รีบยกมือขึ้นห้าม
เมื่อเห็นว่าผมหยุดเดิน เขารีบพูดต่อทันที “น้องชาย ใจเย็นๆ คุยกันดีๆ นะ! ยืนกลับหัวกินขี้มันยากไปหน่อย พอจะเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นได้ไหม”
ผมมองเขาอย่างดูแคลน ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา “แล้วคุณคิดว่าไงล่ะ”
“ฉัน…ฉันจ่ายเงินชดใช้ให้ก็ได้! ได้ไหม แต่เรื่องนั้น ฉันทำไม่ได้จริงๆ!” พูดไป น้ำเสียงของเขาก็สั่นเครือแทบจะร้องไห้ออกมา
“อ๋อ? ทีตอนเปิดห้องให้ฉัน คุณกล้ารับประกันเสียงดังฟังชัดเลยนะว่าห้องนี้ไม่มีปัญหาอะไร ตอนที่คุณพนันกับฉัน คุณยังทุบอกตัวเองใหญ่เลย ทำไมตอนนี้ถึงทำหน้าเหมือนจะตายให้ได้ล่ะ” ผมตอบกลับไปอย่างไม่ปรานี
คนคนนี้ไม่เพียงแต่เป็นสามีที่นอกใจ แต่ยังเป็นเจ้าของโรงแรมที่ไร้จรรยาบรรณ
ผมไม่ได้ต้องการเงินของเขา แต่ในเมื่อเขาทำผิดก็ควรได้รับบทเรียน
ใบหน้าของเจ้าของโรงแรมเต็มไปด้วยความจนตรอก “ฉัน…ฉันไม่รู้จริงๆ! ตอนนั้นฉันไม่รู้เลยว่าใต้อ่างอาบน้ำมีศพอยู่! ฉันผิดไปแล้ว ยกโทษให้ฉันเถอะนะ!”
ผมไม่อยากเสียเวลาเถียงกับเขาต่อ จึงหันไปเรียกจูเจินเจิน “คุณจู มานี่หน่อย!”
เจ้าของโรงแรมหันมองผมด้วยสีหน้างุนงง
แต่เพียงแค่เสี้ยววินาทีต่อมา เขาก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติ
ไอเย็นยะเยือกค่อยๆ คืบคลานเข้าหาเขา
ความรู้สึกนี้…มันเหมือนกับเมื่อครู่ที่เขาถูกจูเจินเจินเล่นงาน!
คราวนี้ เขาเห็นบางอย่างจากหางตา ภาพร่างเลือนรางของใครบางคนกำลังเดินเข้ามาใกล้
เจ
