้าของโรงแรมเผลอถอยหลังไปสองก้าว หัวใจเต้นรัวด้วยความหวาดกลัว
“นะ…น้องชาย! ฉัน ฉันจ่ายเงินชดใช้ให้ก็ได้! อย่า…อย่าให้เพื่อนของคุณเข้ามาใกล้ฉันเลยนะ!”
ตอนนี้จูเจินเจินปรากฏตัวอยู่ข้างๆ ผมแล้ว
เจ้าของโรงแรมอ่อนแอเกินไป เขาหวาดกลัวจนไฟสามดวงบนหัวสั่นไหวและอ่อนแรงลงอีก
และในที่สุด เขาก็มองเห็นภาพอย่างชัดเจน
เห็นร่างเงาเลือนรางของหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างผม ใบหน้าของเธอซีดขาว เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากคมมีด…
เขากรีดร้องลั่นด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะล้มลงนั่งก้นกระแทกพื้นอย่างหมดสภาพ
“คุณ คุณ! ได้โปรดเถอะ อย่าให้เธอออกมาอีก! คุณพูดอะไรมาฉันทำตามทุกอย่าง! ทุกอย่างเลย!” เจ้าของโรงแรมแทบจะร้องไห้ มือที่สั่นระริกปิดตา ไม่กล้ามอง
แขกหลายคนที่กำลังเช็กเอาต์ต่างหันมามองเขาด้วยความสงสัย
แต่ผมไม่สนใจสายตาของคนอื่น
เมื่อเห็นว่าเขาตกใจจนเกือบจะเป็นลม ผมก็พูดขึ้นอย่างใจเย็น “มีคำกล่าวว่า ‘พนันแล้วต้องยอมรับผล’ ที่นี่ไม่มีขี้ให้กินอยู่แล้ว งั้นไปยืนกลับหัวตรงนั้นสักสามสิบนาทีละกัน”
เขาจะกล้าปฏิเสธได้อย่างไร
เขาพยักหน้าหงึกระรัว “ได้ครับ! ได้! ฉันจะไปเดี๋ยวนี้!”
พูดจบ เจ้าของโรงแรมรีบวิ่งไปที่กำแพง ก่อนจะพยายามยืนกลับหัว
แต่ด้วยร่างที่อ้วนท้วนของเขา ทำให้ล้มกลิ้งไปมาหลายครั้ง
ทุกครั้งที่พยายามพลิกตัวขึ้น ก็จะล้มลงมาอย่างหมดท่า ใช้เวลาอยู่นานกว่าจะทรงตัวได้สำเร็จ
ผู้คนรอบข้างเริ่มให้ความสนใจ ต่างพากันสงสัยว่าเขาก
