ปด้วยรอยแผลเป็นคนมาคุยกับคุณแทน…”
พูดจบ ผมหันหลังเตรียมเดินจากไป
เจ้าของโรงแรมอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพึมพำทวนคำว่า “ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแผลเป็น” ซ้ำไปซ้ำมา
แล้วจู่ๆ เขาก็เหมือนจะนึกอะไรออก
ทันใดนั้น เขากระโจนเข้ามาขวางหน้าผมอย่างรวดเร็ว “น้องชาย น้องชาย! ได้โปรดเถอะ อย่าทำแบบนี้เลยนะ!”
