วิญญาณหญิงสาวเห็นผมชะงักไปเล็กน้อย คงคิดว่าใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยกรีดของเธอทำให้ผมหวาดกลัว
ดวงตาสีเทาหม่นของเธอเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก รีบใช้มือปัดผมลงมาปิดบังใบหน้าทันที จากนั้นก็ก้มหน้าลงอีกครั้ง
เสียงของเธอสั่นเครือ เต็มไปด้วยความหวาดหวั่น “ฉัน…ฉันไม่ได้อยากทำให้คุณกลัว ขอ…ขอโทษ ขอโทษนะ…”
พูดไป ร่างของเธอยิ่งขดเข้าหากันราวกับจะหลบซ่อนตัวเอง
ช่างเป็นดวงวิญญาณที่น่าสงสาร… แม้จะตายไปแล้วก็ยังถูกสะกดอยู่ที่นี่
และถึงเธอจะกลายเป็นวิญญาณก็ยังคงอ่อนน้อม ไม่คิดจะทำร้ายใคร
ในแง่หนึ่ง เธออาจเรียกได้ว่าเป็นวิญญาณที่ดี
ในเมื่อผมได้พบเธอแล้วคงต้องช่วยเหลือสักครั้ง
ผมมองเธอแล้วส่ายศีรษะเล็กน้อย ก่อนพูดขึ้น “คุณผู้หญิง ฉันไม่ได้กลัวเธอเลย และเธอก็ไม่ได้ทำให้ฉันตกใจ ฉันแค่อยากรู้ว่าก่อนตายเธอเจออะไรมา และฉันจะช่วยเธอได้อย่างไร”
จากความรู้เกี่ยวกับการปราบวิญญาณที่ผมมีอยู่ มีเพียงสองสาเหตุเท่านั้นที่วิญญาณยังวนเวียนอยู่ ณ ที่ใดที่หนึ่ง
หนึ่ง พวกมันจากไปไม่ได้
สอง พวกมันไม่อยากจากไปเอง
แต่วิญญาณตรงหน้าผมนี้…ดูยังไงก็ไม่ใช่ประเภทที่ไม่อยากจากไป เธอน่าจะถูกบางสิ่งรั้งไว้มากกว่า
เมื่อได้ยินผมถามแบบนั้น เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย
ดวงตาสีเทาหม่นหลังเส้นผมที่ปกหน้าของเธอสะท้อนแสงแห่งความหวังขึ้นมาเลือนราง
“ดีจัง…ดีจังเลย…ฉันอยู่ที่นี่มานานมากแล้ว ฉันเคยร้องขอความช่วยเหลือจากใครหลายคน แต่ไม่มีใครฟังฉั
