ชายวัยกลางคนถือบัตรประชาชนของผมไว้ ก่อนเอ่ยขึ้นว่ามีห้อง 304 ว่างอยู่
สีหน้าของหญิงสาวที่นั่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์พลันแข็งทื่อ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ
“หัว…หัวหน้าจะ…จะเปิดห้องสามศูนย์สี่เหรอคะ!” น้ำเสียงของเธอสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด
แค่ฟังก็รู้ว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
แต่ชายวัยกลางคนกลับทำหน้าตึง ก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงแน่วแน่ “แน่นอน มีแขกต้องการพักก็ต้องเปิดห้องให้สิ”
หญิงสาวเหมือนพยายามจะพูดอะไรอีก แต่เมื่อเห็นว่าผมยืนอยู่ตรงนั้น ชายวัยกลางคนจึงผลักเธอออกไป แล้วเริ่มจัดการเรื่องห้องพักเองโดยไม่ให้เธอพูดอะไรต่อ
สีหน้าของพวกเขาทั้งคู่ไม่อาจหลุดรอดไปจากสายตาผม
ห้อง 304 …ไม่ใช่ห้องธรรมดาแน่
ผมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบๆ “คุณครับ ห้องนี้ไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม”
ชายวัยกลางคนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มออกมาแล้วตอบเสียงดัง “ปัญหา? ห้องของฉันจะมีปัญหาอะไรได้ ถ้ามีปัญหาจริงๆ ล่ะก็ ฉันยอมยืนกลับหัวกินขี้เลย! เอาอย่างนี้ดีไหมน้องชาย ตอนนี้ดึกมากแล้ว ห้องพักราคาปกติคืนละสองร้อยหกสิบหยวน ฉันลดพิเศษเหลือร้อยเดียวพอ แถมคูปองอาหารเช้าอีกหนึ่งใบด้วย!” เขาพูดด้วยท่าทางมั่นใจสุดขีด
ตอนนี้ผมต้องการแค่ที่พักสำหรับค้างแรมสักคืน จะได้นอนพักเสียหน่อย
และหากห้องนี้มีปัญหาจริงๆ อย่างมากก็คงมีวิญญาณ…ซึ่งเรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่ผมกลัวอยู่แล้ว!
“ตกลง” ผมพยักหน้ารับข้อเสนอ
ชายวัยกลางคนรีบลงมือจัดการเรื่องห้องพักให้
