ทันที ก่อนจะชี้ไปที่บันได ส่งสัญญาณให้ผมขึ้นไปแล้วเลี้ยวขวา
ผมหยิบคีย์การ์ดและคูปองอาหารเช้า เดินขึ้นบันไดไป
พอถึงชั้นสอง ผมได้ยินเสียงกระซิบเบาๆ ลอดขึ้นมาจากเคาน์เตอร์ด้านล่าง
“หัวหน้าคะ…ห้องสามศูนย์สี่น่ะ เล่นงานแขกมาหลายคนแล้ว คุณ…คุณยังจะเปิดให้แขกอีกเหรอคะ”
ชายวัยกลางคนกลับไม่ใส่ใจ “หาเงินได้ก็ต้องหา ดูเจ้านั่นสิ ยังหนุ่มยังแน่น พลังหยางมีเต็มเปี่ยม ไม่มีปัญหาหรอก เสี่ยวลี่ พรุ่งนี้เมียฉันไม่อยู่ สนใจมาอยู่เป็นเพื่อนหลังเลิกกะไหม ฮ่าๆ…”
“หัวหน้าล่ะก็ เกลียดอะ!”
“…”
ผมกลอกตามองบนอย่างอดไม่ได้
ที่แท้ก็เป็นแค่คู่รักสกปรกคู่นึง
สิ่งที่ผมเกลียดที่สุดคือคนที่ไม่ซื่อสัตย์ในความสัมพันธ์
ถ้าไม่รักกันแล้วก็เลิกกันไป
ทำเรื่องสกปรกแบบนี้ไม่ต่างจากสัตว์ใช้แต่สัญชาตญาณ
ผมแค่นเสียงเหอะ ก่อนเดินขึ้นไปยังชั้นสาม
ผมไม่กลัววิญญาณ…กลับกัน ผมอยากพบพวกมันด้วยซ้ำ
เหตุผลนั้นง่ายมาก ผมต้องการพลังของพวกมัน
วิญญาณต้องดูดพลังหยางของมนุษย์เพื่ออบอุ่นร่างและเสริมพลัง
แต่ตัวผมนั้นพิเศษ สามารถดูดพลังของพวกมันมาเสริมพลังของตัวเองได้เช่นกัน
เมื่อมาถึงชั้นสาม ผมสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกทันที บรรยากาศที่นี่หนาวกว่าชั้นล่างอย่างเห็นได้ชัด
ที่สำคัญ ผมสัมผัสได้ถึงพลังวิญญาณที่แฝงอยู่รอบตัว
นั่นหมายความว่าที่นี่มีวิญญาณอยู่จริง
ผมเพ่งสมาธิ พยายามตรวจสอบให้แน่ใจว่ามีพลังอาฆาตอยู่หรือไม่
ถ้าไม่มีพลังอาฆาต แม้จะมีวิญ
