ญาณก็เป็นเพียงวิญญาณเร่ร่อน ซึ่งในเมืองใหญ่แบบนี้ วิญญาณเหล่านี้มีอยู่ทั่วไป
พวกมันไม่ใช่วิญญาณร้าย และโดยปกติแล้วจะไม่ทำร้ายใคร
เมื่อไม่พบพลังอาฆาต ผมก็แน่ใจว่าที่นี่ไม่น่ามีวิญญาณร้ายกาจอะไร
ผมเดินมาหยุดที่หน้าห้อง 304 แล้วใช้คีย์การ์ดแตะเปิดประตู
ทันทีที่ประตูเปิดออก ลมเย็นยะเยือกพัดวูบเข้ามากระทบใบหน้า
แม้จะไม่รุนแรงมาก แต่ก็เย็นผิดปกติ
สีหน้าผมยังคงเรียบเฉย
ผมเอื้อมมือไปเปิดไฟ
แสงไฟส่องสว่างเผยให้เห็นห้องที่ค่อนข้างสะอาด ดูไม่มีอะไรผิดปกติ
ผมค่อยๆ ก้าวเข้าไปในห้อง พลางกวาดตามองไปรอบๆ พยายามตรวจสอบทุกอย่างให้แน่ใจ…
ไม่มีอะไรผิดปกติ
แต่ไอเย็นที่หนักกว่าปกติบ่งบอกว่าห้องนี้มักมีบางสิ่งแวะเวียนเข้ามา
ผมเริ่มง่วงแล้ว วางของเสร็จก็ไปอาบน้ำ จากนั้นกลับมาปิดไฟนอน ตั้งใจจะพักผ่อนให้เต็มที่
แต่เพิ่งจะเคลิ้มหลับไปได้ไม่นาน เสียงร้องไห้เบาๆ กลับแว่วเข้ามา
เสียงนั้นเบามากจนแทบไม่ได้ยิน
เสียงนั่นเหมือนดังมาจากทางห้องน้ำ
“ฮือ…ฮือ…” เสียงสะอื้นนั้นเบาเกินกว่าที่คนปกติจะได้ยินหากไม่ตั้งใจฟัง
ผมสะดุ้งตื่นทันที ลุกขึ้นนั่งบนเตียง แล้วเงี่ยหูฟัง
แน่นอนว่ามีเสียงร้องไห้ และมันมาจากห้องน้ำจริงๆ
ผมมองไม่เห็นอะไรเลยจึงเอื้อมมือไปเปิดไฟ
แต่ทันทีที่แสงไฟส่องสว่าง เสียงร้องนั้นกลับเงียบไป
ผมลองปิดไฟอีกครั้ง
ไม่นาน…เสียงสะอื้นก็กลับมาอีกครั้ง มันยังคงดังมาจากห้องน้ำ
ตอนนี้ผมเริ่มสนใจขึ้นมาแล้ว
ห้องนี้มีบ
