ว่าแต่ เธอมีอะไรที่สามารถยืนยันตัวตนได้ไหม”
จูเจินเจินส่ายศีรษะช้าๆ “ไม่มีค่ะ…ของทั้งหมด รวมถึงเสื้อผ้าของฉัน ถูกไอ้สารเลวนั่นเอาไปหมดแล้ว ฉันต้องรบกวนคุณ…ช่วยติดต่อพ่อแม่ของฉันได้ไหมคะ ฉันคิดถึงพวกเขา…ฉันอยากกลับบ้าน…ฮือๆ”
เธอร้องไห้อีกครั้งเมื่อนึกถึงพ่อแม่ของเธอ
ผมไม่พูดอะไร เพียงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง
“บอกเบอร์พ่อเธอมาอีกที ฉันจะโทรหาพวกเขาให้”
เธอสะอื้นพลางบอกหมายเลข
ผมกดโทรออก
ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงคืนกว่า พ่อแม่ของเธอน่าจะเข้านอนแล้ว
เสียงรอสายดังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะมีเสียงแหบพร่าของชายวัยกลางคนตอบรับ “ฮัลโหล…”
ผมเอ่ยขึ้นทันที “ผมเจอจูเจินเจินแล้วครับ! อยู่โรงแรมหย่งเฉวียน ถนนเสวียฝู่ รีบมาด่วน!”
ทันทีที่ผมพูดจบ ปลายสายก็มีเสียงสั่นเครือของชายคนนั้นดังขึ้น “เจินเจินเหรอ…คุณเป็นใคร ขอร้องเถอะ ให้เจินเจินคุยกับผมที!”
“พ่อ…พ่อคะ…”
วิญญาณหญิงสาวที่นอนอยู่ในอ่างอาบน้ำสะดุ้งเฮือก เธอร้องเรียกพ่อของเธอด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เต็มไปด้วยความหวังและความเจ็บปวด…
แต่พ่อของเธอจะได้ยินเสียงของเธอได้อย่างไร
ผมไม่คิดจะอธิบายอะไรมากนัก แค่พูดสั้นๆ “ถ้าคุณมาถึงจะได้เห็นเอง”
พูดจบ ผมกดวางสาย
“พ่อ…พ่อคะ…” เสียงสะอื้นของจูเจินเจินดังไม่ขาดสาย
ผมถอนหายใจยาว ก่อนเอ่ยถาม “แฟนของเธอคือใคร เมื่อเจ้าหน้าที่ตำรวจมาถึง ฉันจะพยายามให้ข้อมูลเพิ่มเติมเพื่อให้พวกเขาจับตัวคนที่ทำร้ายเธอให้ได้”
ทันทีที่ได้ยิน
