เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!…อสนีบาตสวรรค์สีแดงเข้มพร่างพรมราวห่าฝน มันผ่าลงมาทำให้แต้มเซ่นไหว้ลดลงอย่างรวดเร็ว เจียงฉางเซิงมองแล้วอกสั่นขวัญแขวน‘พลังโชคชะตาแห่งวิถียุทธ์พังทลายลงไปแล้วแท้ๆ เหตุไฉนพลังของด่านเคราะห์สวรรค์ยังน่ากลัวถึงเพียงนี้อีกหรือว่าเพราะต้นกำเนิดแห่งวิถียุทธ์ยังอยู่ หรือไม่อย่างนั้นสิ่งที่ขัดขวางการผ่านด่านเคราะห์ของข้าก็ไม่ได้มีเพียงวิถียุทธ์เท่านั้น’เจียงฉางเซิงครุ่นคิดอยู่เงียบๆ โชคยังดีที่แต้มเซ่นไหว้ของเขามีมากพอ ทำให้เขาไม่ถึงกับตื่นตระหนกทำอันใดไม่ถูกนักเขาอาศัยแต้มเซ่นไหว้ขัดขวางด่านเคราะห์สวรรค์แล้วหยิบโอสถขวดแล้วขวดเล่าออกมากรอกเข้าปากอย่างรวดเร็วบางอันเป็นโอสถฟื้นฟูพลังอาคม บางอันเป็นโอสถรักษาอาการบาดเจ็บ แล้วบางอันก็เป็นโอสถต้านอสนีบาต โอสถสำ หรับผ่านด่านเคราะห์หลากหลายชนิดถูกเขาเตรียมไว้อย่างพรักพร้อมตั้งนานแล้ว เขาพยายามเต็มที่เพื่อให้ตนเองอยู่ในสภาวะที่พร้อมที่สุดตลอดเวลา ไม่ต้องตกอยู่ในสภาพอ่อนแอวังน้ำวนใจกลางด่านเคราะห์อสนีบาตขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ อำนาจสวรรค์ด้านในนั้นก่อตัวกลายเป็นลูกกลมแสงขนาดมหึมาลูกหนึ่งที่ดูคล้ายดวงอาทิตย์ดวงแรกยามจักรวาลถือกำเนิด มันแผ่พลังงานอันร้อนระอุและแสงอันเจิดจ้าออกมาระหว่างที่อสนีบาตสวรรค์และดวงตะวันขยายขนาดขึ้นเรื่อยๆ เบื้องหน้าของเจียงฉางเซิงก็เกิดภาพหลอนอีกครั้งเขาเห็นเฒ่าลี้ลับลิขิตสวรรค์ถูกฝ่ามือยักษ์ข้างหนึ่งบีบจ
