ผมไม่ได้ตะโกนร้องอะไรทั้งนั้น เพียงแค่ถือกระจกสำริดและตะขอเหล็กในมือแน่น แล้วพุ่งเข้าใส่วิญญาณอาฆาตตรงหน้า
มันยังคงพยายามลุกขึ้นหลังจากถูกแสงทองจากกระจกสำริดซัดกระเด็นไปหลายครั้ง แต่ก็ไม่เป็นผล
พอเห็นผมพุ่งเข้าไปหา วิญญาณอาฆาตก็เริ่มหวาดหวั่น ดวงตาสีเขียวหม่นบนหน้าผากกลอกไปมาอย่างหวาดกลัว
มันพยายามดิ้นรน และในที่สุดก็ตั้งหลักได้อีกครั้ง
เมื่อเห็นว่าผมบ้าคลั่งพุ่งเข้าไปโดยไม่คิดชีวิต มันคำรามกึกก้องด้วยความโกรธ พร้อมกับยกกรงเล็บฟาดตรงเข้ามาที่ตัวผม
“ย้ากกกก!”
เสียงคำรามแผดก้อง พลังของมันรุนแรงจนลมรอบตัวสั่นไหว กรงเล็บพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูงจนแทบมองไม่เห็น
แต่ด้วยสัญชาตญาณ ผมยกกระจกสำริดขึ้นมาป้องกัน พร้อมกับคาดเดาว่ามันจะปรากฏตัวที่ด้านซ้ายของผม
ถ้าผิด…ผมอาจต้องตาย
นี่คือการเดิมพัน เพราะมันมาเร็วเกินไป ถ้าผมมัวแต่มองหาทิศทางที่แท้จริง บางทีร่างผมอาจจะถูกฉีกกระชากไปแล้ว
แต่ผมเดาผิด!
วิญญาณอาฆาตโผล่มาทางขวาแทน!
“ตรงนี้ต่างหาก!” มันแสยะยิ้มเย็นเยียบ ก่อนที่กรงเล็บจะพุ่งเข้าใส่หน้าผมโดยตรง!
กรงเล็บนั้นคมกริบเหมือนเคียวโค้ง หากโดนเข้าไปคงไม่เหลือชีวิตรอด
ในเสี้ยววินาทีนั้น ผมรู้สึกเสียใจที่คาดเดาผิดพลาด แต่ร่างกายก็ตอบสนองโดยอัตโนมัติ
ในเมื่อผมจะตาย อย่างน้อยก็ต้องลากมันลงไปด้วย!
มือขวาของผมกระชับตะขอเหล็กแน่น ก่อนจะเหวี่ยงออกไปสุดแรง
ถ้าต้องตาย ก็ต้องพามันลงนรกไปพร้อมกัน!
ในหัวของผมไม
