อาจารย์ช่วยทำแผลให้ผมอย่างง่ายๆ ก่อนจะเงียบฟังผมเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นหลังจากเขาไป
แม้ผมจะเล่าออกไปอย่างเรียบง่ายราวกับเป็นเรื่องปกติ แต่เมื่อพูดถึงตอนที่ผมพยายามใช้วิชาสายฟ้าเพื่อทำลายพันธนาการ อาจารย์ถึงกับเบิกตากว้างด้วยความไม่เชื่อ “นายบอกว่า…นายร่ายวิชาสายฟ้าออกมาได้งั้นเหรอ!”
ผมเห็นอาจารย์ตกใจจนพูดติดขัด จึงพยักหน้า “ครับ!”
อาจารย์สูดหายใจเฮือกใหญ่ ดวงตายังคงเต็มไปด้วยความตกตะลึง “เจ้าเด็กนี่…อัจฉริยะจริงๆ! นายเห็นฉันใช้วิชาสายฟ้าแค่ครั้งเดียวก็ทำตามได้แล้ว เหลือเชื่อ…เหลือเชื่อจริงๆ!”
เขาพึมพำกับตัวเอง แต่ไม่นานก็ถามต่อ “แล้วหลังจากนั้นล่ะ”
ผมจึงเล่าต่อว่าหลังจากใช้วิชาสายฟ้าทำลายพันธนาการ ผมก็ตัดสินใจสู้ตายกับนักพรตวิญญาณโดยใช้ทุกอย่างที่มี
ผมเล่าถึงตอนที่ขว้างก้อนเหล็กออกไป และตอนที่หยิบตะขอเหล็กขึ้นมาเพื่อเดิมพันด้วยชีวิต
สีหน้าของอาจารย์เริ่มเปลี่ยนไปเป็นเคร่งขรึม ขณะที่สายตาที่เขามองผมเปลี่ยนไปเล็กน้อย
บางที…อาจารย์เองก็คงคาดไม่ถึงว่า ลูกศิษย์ที่เพิ่งเข้าวงการได้ไม่นานกลับมีความเด็ดเดี่ยวถึงเพียงนี้
จนกระทั่งผมพูดถึงช่วงสุดท้ายที่ผมใช้ตะขอเหล็กปิดบัญชีนักพรตวิญญาณ อาจารย์ก็เงียบไปพักใหญ่
แต่สายตาที่เขามองผมนั้นเปลี่ยนไป…เต็มไปด้วยความยินดีและชื่นชมจนผมรู้สึกขนลุกเล็กน้อย
“อาจารย์…อย่ามองผมแบบนั้น มันแปลกๆ น่ะ!”
