แม้อาจารย์จะมีนิสัยขวานผ่าซาก แต่เขาก็ยึดมั่นในหลักการของตัวเองเสมอ
ไม่ใช่ว่าเห็นแก่เงินแล้วจะไร้จริยธรรม
แม้เขาจะคิดค่าจ้างตามฐานะของลูกค้า แต่ผมก็ไม่เห็นว่านั่นจะเป็นปัญหาอะไร
พวกเราก็เป็นมนุษย์เหมือนกัน แม้จะฝึกตน แต่ก็ต้องกินข้าว ต้องนอนหลับเหมือนกัน
ภายในขอบเขตความสามารถ การเรียกค่าจ้างสูงจากคนรวยและลดราคาให้คนจนเป็นเรื่องที่ยุติธรรม
พวกเราไม่ใช่เทพเจ้า ไม่จำเป็นต้องเป็นนักบุญบริสุทธิ์ที่เสียสละทุกอย่าง
ทำงานแลกเงิน อย่างน้อยก็ดีกว่าการปล่อยให้คนตายไปเฉยๆ
ผมพยักหน้าเข้าใจ “ครับ”
เพราะรถยังมาไม่ถึง ผมจึงถามอาจารย์เกี่ยวกับถุงมิติต่อ
“อาจารย์ ในถุงนี้นอกจากวิญญาณของหลี่เสี่ยวหมิ่นกับเพื่อนร่วมชั้นของผมที่เสียชีวิตแล้ว ยังมีวิญญาณแปลกหน้าหลายตน ท่านคิดว่าพวกเขาจะมีชะตาเหมือนหลี่เสี่ยวหมิ่นหรือเปล่า หมายถึง ร่างกายยังไม่ตาย เพียงแต่จิตวิญญาณถูกแยกออกมา ถ้าเป็นแบบนั้น เราควรช่วยส่งพวกเขากลับร่างไหม”
อาจารย์ส่ายหน้า “เรื่องนี้ไม่ต้องกังวลไป มีเพียงเพื่อนผู้หญิงของนายที่มีชะตามหาโชคเท่านั้น วิญญาณของเธอออกจากร่างหลายวันแล้ว แต่ร่างกายยังไม่ตาย ส่วนวิญญาณอื่นๆ ล้วนเป็นคนที่ตายไปแล้ว ไม่มีร่างให้กลับอีกต่อไป เรามีหน้าที่เพียงส่งหลี่เสี่ยวหมิ่นกลับร่าง แล้วหาทางปลดปล่อยวิญญาณที่เหลือ”
เมื่อได้ยินแบบนี้ ผมพยักหน้าเล็กน้อย แสดงออกว่าเข้าใจ
แต่สิ่งที่อาจารย์พูด ทำให้ผมสนใจคำว่า ‘ชะตามหาโชค
