อาจารย์ได้ยินดังนั้นก็กลอกตา ก่อนเอ่ยขึ้น “นายนี่มันดวงแข็ง แถมยังโหดเหี้ยมพอตัว!”
แต่พูดจบ เขากลับหัวเราะออกมา “ถึงอย่างนั้นก็เถอะ…แม้นายจะเพิ่งเข้าสู่วงการไม่นาน แต่กลับกล้าสู้กับนักพรตวิญญาณที่แข็งแกร่งกว่าตัวเองมาก หากเป็นคนทั่วไป ป่านนี้คงสิ้นชีพแล้ว แต่นาย…นายนี่เหมือนกับดวงชะตาของตัวเองซะจริง ฆาตคมภัยร้าย ตัดทะลวงได้ทุกสรรพสิ่ง! นายตัดสินใจได้อย่างรวดเร็ว เด็ดเดี่ยว และโหดเหี้ยมพอที่จะรอดจากสถานการณ์เป็นตาย นี่แหละเหตุผลที่นายเหมาะกับเส้นทางสายนี้ นายนี่แหละ…อัจฉริยะตัวจริง!”
เห็นได้ชัดว่าอาจารย์ให้ความสำคัญกับผมมาก
ผมยิ้มบางๆ กำลังจะพูดตอบ แต่ก่อนที่ผมจะทันได้อ้าปาก อาจารย์ก็พูดขึ้นมาอีกครั้ง “เฮ้อ! ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของฉัน ฉันมองข้ามความร้ายกาจของนักพรตวิญญาณตนนั้นไป ฉันตามล่ามัน แต่กลับถูกมันหลอกล่อให้ไล่ตามตัวแทน ซ้ำมันยังมันฉวยโอกาสย้อนกลับมาโจมตีนายแทน เกือบทำให้นายตาย!”
อาจารย์พูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเสียใจและโทษตัวเอง
ดังคำกล่าวที่ว่า ‘ล่าอินทรีมาทั้งชีวิต แต่วันนี้อีกนิดเกือบจะโดนอินทรีจิกตา’
แต่ผมไม่มีความคิดจะตำหนิอาจารย์เลยแม้แต่น้อย
ใครๆ ก็พลาดกันได้ มนุษย์ไม่ใช่เทพผู้ไร้ข้อผิดพลาด
หากไม่มีอาจารย์ ผมคงตายไปนานแล้ว จะมีผมยืนอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร
