จุดประสงค์ของเราที่มาที่นี่ คือการเรียกวิญญาณของหลี่เสี่ยวหมิ่น
หลังจากฟังอาจารย์พูดจบ ผมพยักหน้าทันที “อาจารย์ ผมต้องทำอะไรบ้าง”
อาจารย์ขยี้บุหรี่กับพื้น ก่อนเอ่ยขึ้น “จุดเทียนใหม่สองเล่ม แล้วจุดธูปอีกหนึ่งดอก และอย่าให้พวกวิญญาณเร่ร่อนเข้ามาก่อกวนอีก”
“ไม่มีปัญหา ใครกล้าเข้ามา ผมจะฟาดมันเอง!” ผมพูดพร้อมชูแส้กระดูกงู จากนั้นก็รีบหยิบเทียนจากถุงผ้า จุดไฟสองเล่ม พร้อมกับจุดธูปอีกหนึ่งดอก
อาจารย์เองก็นั่งลงข้างๆ ใช้มือหยิบหญ้าป่าขึ้นมากำหนึ่ง ก่อนจะเริ่มขยี้ไปมา จากนั้นเขานำเส้นผมและเล็บของหลี่เสี่ยวหมิ่นมาถักรวมเข้ากับหญ้า ทำเป็นหุ่นฟางตัวเล็ก
เสร็จแล้ว อาจารย์วางหุ่นฟางไว้กลางผ้าสีเหลืองที่ปูอยู่บนพื้น
ดูเผินๆ ผ้าผืนนี้ไม่มีอะไรแปลก แต่ผมรู้ดีว่าอาจารย์ไม่เคยทำอะไรโดยไร้เหตุผล
อาจารย์หยิบยันต์ดวงชะตาของหลี่เสี่ยวหมิ่นขึ้นมาบีบไว้ในมือ แล้วสะบัดเบาๆ
“ฟึบ!”
เปลวไฟลุกโชนไปทั่วยันต์ เผามันจนกลายเป็นเถ้าถ่านทันที
อาจารย์เป่าควัน เถ้าของยันต์กระจายตกลงบนผ้าสีเหลือง
จากนั้นอาจารย์เริ่มร่ายคาถา “หลี่เสี่ยวหมิ่นจงสดับ กลับบ้านตามคำบอกของบิดาเจ้าเถิด…วิญญาณจงกลับมา…”
เสียงของอาจารย์ลากยาวออกไป
ขณะที่เถ้าถ่านจากยันต์ค่อยๆ โปรยลงไปบนผ้า เห็นได้ชัดว่ามีลวดลายแปดเหลี่ยมคล้ายยันต์แสดงขึ้นบนผืนผ้า
ถึงแม้จะไม่ชัดเจนมากนัก แต่ผมสามารถบอกได้ว่านี่คือสัญลักษณ์ของยันต์แปดทิศ[1]
อาจารย์ประสานมือเข้าด้วย
