อายุยังน้อย ไม่มีทางกำจัดมันได้หรอก แค่พวกนายสามารถสะกดมันไว้และนำรถบัสมาถึงที่นี่ได้ก็นับว่ายอดเยี่ยมแล้ว”
พูดจบ อาจารย์หยิบยันต์หนึ่งแผ่นยื่นให้ผม “เจียงหนิง นี่คือยันต์เฉินชิง เผามันซะ มันจะช่วยบรรเทาบาปกรรมของพวกเขาที่ติดอยู่ในโลกมนุษย์ แล้วส่งดวงวิญญาณเหล่านี้ไปสู่ภพภูมิที่ควรไปเสีย อุปกรณ์ทั้งหมดอยู่ในถุงตรงนั้น ส่วนฉันจะไปตกปลาต่อแล้ว”
จากนั้นอาจารย์ก็ไม่ได้สนใจวิญญาณที่อยู่รอบตัวอีกต่อไป เขาเดินตรงไปยังท่าเรือโดยไม่หันกลับมา
ผมมองดูยันต์เฉินชิงในมือ สังเกตเห็นว่าด้านหลังของยันต์มีตัวอักษรสี่ตัวเขียนไว้ ‘จวี้ฝูบัญชา’
จวี้ฝู?
ผมเหลือบมองอาจารย์ นี่อาจเป็นธรรมนามของอาจารย์สินะ
แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะถาม ผมจึงตอบกลับไปสั้นๆ ด้วยความเคารพ “รับทราบครับ”
จากนั้นผมหันไปมองเหล่าวิญญาณที่กำลังตื่นเต้นอยู่ตรงหน้า
“ดึกมากแล้ว ทุกคนเขียนวันเดือนปีเกิดให้ผม แล้วเตรียมไปภพภูมิใหม่กันเถอะ!”
ทันใดนั้นวิญญาณหนุ่มรอยสักก็เอ่ยขึ้น “พี่ชาย ผม…ผมขอกลับไปดูแฟนได้ไหม สิบสองปีแล้ว ผมคิดถึงเธอเหลือเกิน”
คำพูดของเขาทำให้วิญญาณตนอื่นๆ รีบกล่าวเสริม
“ใช่ๆ ผมอยากกลับไปดูพ่อแม่สักครั้ง!”
“ผมอยากกลับไปดูหน้าลูกเป็นครั้งสุดท้าย”
“…”
บางทีอาจเป็นเพราะพวกเขาได้เห็นเฉาเมิ่งและภรรยากลับมาพบกันอีกครั้ง จึงคิดถึงครอบครัวของตนเองขึ้นมา
แต่ก่อนที่ผมจะได้ตอบ อาจารย์ที่กำลังเตรียมเบ็ดตกปลาอยู่ก็กล่าวขึ้นมาอย่างเฉยเมย
