ย่างสงบ พอได้ยินคำถามนี้เข้าก็ถึงกับชะงักไป
ผู้หญิง? ผู้หญิงคนไหน หยุดรถ?
“พี่สะใภ้ ผู้หญิงไหน หยุดรถอะไรนะ”
ผมรู้สึกมึนงงราวกับถูกปกคลุมด้วยหมอกหนาทึบ
“ก็เมื่อคราวก่อน นอกจากชายวัยกลางคนที่มีบาดแผลที่คอคนนั้นแล้ว เธอยังมากับผู้หญิงอีกคนนี่ พวกเธอขึ้นรถมาพร้อมกันไม่ใช่เหรอ แถมยังเป็นเธอที่โบกรถของพวกเราให้จอดด้วยนะ”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หัวของผมพลันส่งเสียง “ปุบ!” เหมือนมีบางอย่างระเบิดในสมอง
ใบหน้าของผมเปลี่ยนสีไปในทันที
สิ่งที่พี่สะใภ้พูดถึงต้องเป็นเหตุการณ์ตอนที่ผมกับลุงอวี๋ออกมาจากห้องอาถรรพ์แน่
ในตอนนั้นเราพบกับรถบัสผีคันนี้
แต่เท่าที่ผมจำได้ ตอนนั้นมีแค่ผมกับลุงอวี๋ขึ้นรถมา ไม่มีผู้หญิงคนไหนทั้งนั้น และไม่มีใครที่ไปโบกรถให้จอดด้วยซ้ำ
รถบัสคันนี้เป็นฝ่ายจอดลงตรงหน้าเราเอง
แต่ถ้าพี่สะใภ้พูดแบบนี้ แสดงว่าเธอต้องเห็นอะไรบางอย่างที่ผมกับลุงอวี๋ไม่เห็นแน่
เมื่อนึกย้อนกลับไปถึงเหตุการณ์วันนั้น ผมจำได้เลือนรางว่าก่อนที่จางเฉียงจะลงมือฆ่าพวกเรา ไก่ขันขึ้นมาเสียก่อน
และในชั่วพริบตาที่เสียงไก่ขันดังขึ้น ผมได้กลิ่นฟอร์มาลินจางๆ ลอยมาเตะจมูก
หรือว่า…จะเป็นเสี่ยวอวี่?
เมื่อความคิดนี้แวบเข้ามา ผมก็รีบเอ่ยถามทันที “พี่สะใภ้! ผู้หญิงที่มากับเราหน้าตาเป็นยังไง เธอ…เธอเป็นผีเหมือนกันหรือเปล่า”
น้ำเสียงที่เปลี่ยนไปของผมทำให้เม่าจิ้งเริ่มหันมาสนใจ
พี่สะใภ้เองก็ดูตกใจที่ผมมีปฏิกิริยาเช่นนี้ แต่เธอย
