ผมกับเม่าจิ้งร่วมมือกันจนสามารถตรึงวิญญาณคนขับรถไว้กับที่นั่งได้อย่างแน่นหนา
ตอนนี้มันไม่สามารถคุกคามเราได้อีกต่อไป
รถบัสผีก็กำลังมุ่งหน้าไปยังท่าเรืออวี๋จุ่ยภายใต้การควบคุมของวิญญาณหนุ่มรอยสัก
ภายในรถ ไม่มีเสียงอื่นใดนอกจากเสียงร้องคำราม “อือๆๆ” ของวิญญาณคนขับรถที่ยังคงดิ้นรน
“นายนี่มันน่ารำคาญจริงๆ ตะโกนอยู่ได้ ไม่เจ็บคอบ้างหรือไง” ผมกล่าวเย้ยหยัน
แต่มันยังคงร้องคำรามไม่หยุด “พวกแกทุกคนเล่นงานฉัน…ทุกคนต้องตาย…ตายไปพร้อมกับฉัน…”
ดูเหมือนว่าความอาฆาตของมันจะมาจากความเจ็บปวดในอดีต อาจเคยถูกกดขี่หรือรังเกียจจนเกิดความแค้นฝังลึก เป็นเหตุให้สุดท้ายมันเลือกเส้นทางผิด และพาผู้โดยสารทั้งคันไปสู่ความตาย
เม่าจิ้งไม่พูดอะไร เขาหยิบยันต์สีเหลืองออกมาจากกระเป๋าสะพาย แล้วตบลงบนปากของวิญญาณคนขับรถอย่างแรง
ทันทีที่ยันต์สัมผัสริมฝีปากของมัน เสียงของมันก็เงียบสนิท
มันทำได้แค่เบิกตากว้างด้วยความเดือดดาล ดิ้นรนอย่างหนัก แต่ไม่อาจเปล่งเสียงออกมาได้อีก
“ยันต์นี้เรียกว่าอะไร ใช้ได้ผลดีเลยนะ เงียบไปทันที” ผมยิ้มพลางถาม
เม่าจิ้งตอบเสียงเรียบ “ยันต์ผนึก ใช้สำหรับผนึกวิญญาณ แต่สำหรับวิญญาณอาฆาตตนนี้ ใช้ได้แค่ปิดปากมันเท่านั้น”
ผมมองยันต์ที่ติดอยู่บนปากของมัน เห็นตัวอักษร ‘ผนึก’ ปรากฏอยู่ตรงกลางพอดี
ผมพยักหน้าแล้วมองมันอย่างสนใจ พลางคิดว่าเมื่อกลับไปจะลองถามอาจารย์ว่าผมสามารถฝึกวาดยันต์นี้ได้หรือไม่
ผมสูดลมห
