วันนี้ได้พบกับเม่าจิ้งทำให้สามารถสะกดวิญญาณคนขับรถ และบังคับให้รถบัสผีเปลี่ยนเส้นทางไปยังท่าเรืออวี๋จุ่ยได้สำเร็จ
ตอนนี้วิญญาณทุกดวงบนรถต่างเต็มไปด้วยความหวัง
พวกเขาตั้งตารอการหลุดพ้นจากรถบัสที่พวกเขาติดอยู่มาเป็นเวลาสิบสองปี และหนีออกจากฉากความตายที่เกิดขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่านับครั้งไม่ถ้วน
แต่ดูเหมือนอารมณ์ของเม่าจิ้งจะไม่ค่อยดีนัก
อาจเป็นเพราะมอเตอร์ไซค์ของเขา เมื่อตอนที่เขาพยายามกระโดดขึ้นมาบนรถบัส ทำให้มันพุ่งลงไปในอ่างเก็บน้ำ
มอเตอร์ไซค์คันนั้นดูราคาแพง ไม่น่าจะต่ำกว่าหลายหมื่นหยวน
ใครที่ต้องเสียของรักแบบนี้ไปก็คงเจ็บใจไม่น้อย
ผมจึงไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้ เพียงแค่นั่งข้างๆ เม่าจิ้ง ขนาบข้างวิญญาณคนขับรถเอาไว้ และพูดคุยกันไปเรื่อยเปื่อย
แต่เม่าจิ้งเป็นคนพูดน้อย
ส่วนใหญ่มีแต่ผมที่พูด เขาตอบกลับมาเพียงแค่คำสั้นๆ เช่น “อืม” หรือ “ใช่”
คุยกันได้ไม่นาน บทสนทนาก็เงียบลงไปเอง ในขณะที่รถบัสยังคงแล่นฝ่าความมืดมิด
ผมคิดจะหยิบโทรศัพท์ออกมาดูว่า ตอนนี้อยู่ห่างจากท่าเรืออวี๋จุ่ยแค่ไหนแล้ว แต่ภายในรถคันนี้กลับไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ ทำได้เพียงนั่งรออย่างอดทน
ผมหยิบบุหรี่ขึ้นมา ส่งให้เม่าจิ้งหนึ่งมวน
เขารับไป จุดไฟสูบเงียบๆ โดยไม่พูดอะไร
ในตอนนั้นเองภรรยาพี่เฉาที่นั่งอยู่อีกฝั่งก็เอ่ยถามผมขึ้นมา
“เสี่ยวเจียง! ผู้หญิงที่ช่วยเธอหยุดรถครั้งที่แล้วน่ะ เธอเป็นใครเหรอ สวยจังเลย!”
ขณะที่ผมกำลังสูบบุหรี่อ
