เสียงคำรามของวิญญาณคนขับรถดังก้องไม่ขาดสาย มันพุ่งเข้าหาผมอีกครั้งโดยไม่ลังเล
ผมไม่เสียเวลาคิด คว้าผงพริกหยิบมือหนึ่งแล้วปาออกไปทันที
เจ้าผีตนนี้เคยลิ้มรสความทรมานจากผงพริกมาก่อน จึงโบกสะบัดมือแรงๆ ลมเย็นยะเยือกพัดโหมเข้าใส่ ทำให้ผงพริกปลิวไปด้านข้างในพริบตา
แต่ผมกลับเผยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก
ผงพริกเป็นแค่ตัวล่อ ขณะที่มันยกมือขึ้น ผมก็สะบัดแส้กระดูกงูออกไปทันที
เสียง “แซ่บ!” ดังขึ้น
แส้พันรอบคอมันแน่นหนา จากนั้นผมกระชากลงอย่างแรง
มันกรีดร้องโหยหวน ถูกกระชากล้มลงบนพื้น
ผมไม่รอให้มันได้ตั้งตัว ควักยันต์สะกดวิญญาณออกมาแล้วฟาดใส่มันทันที
ยันต์ปะทะเข้ากลางหน้าผากโดยตรง
ทันทีที่ยันต์สัมผัสร่างของมัน แสงสีเหลืองทองก็ปะทุขึ้น
“ตูม!”
เสียงระเบิดดังสนั่น เสียงกรีดร้องของมันดังขึ้นอีกครั้ง
พลังของยันต์สะกดวิญญาณทำให้ใบหน้าของมันแตกร้าว เลือดและเนื้อฉีกขาดเผยให้เห็นรอยแผลเหวอะหวะทั่วใบหน้า น่าขนลุกจนสุดจะบรรยาย
ไม่เพียงเท่านั้น ควันสีดำยังเริ่มซึมออกจากรอยแยกบนศีรษะของมันไม่หยุด ดูแปลกประหลาดอย่างที่สุด
ผมมองภาพตรงหน้า รู้สึกตกตะลึงอย่างไม่คาดคิด
วิญญาณตนนี้ช่างน่าเหลือเชื่อ ฟันด้วยกระบี่กระดูกปลาไม่ตาย ใช้แส้กระดูกงูก็ไม่ตาย
แม้กระทั่งยันต์สะกดวิญญาณที่มีพลังรุนแรงขนาดนี้ก็ยังไม่สามารถทำให้มันแตกสลายได้!
ให้ตายเถอะ! มันฝึกวิชากายาเพชรอยู่ยงคงกระพันหรือไง
ไม่มีทาง! ไม่มีทางเป็นไปได้!
บนโลกน
