ด นำส่งพุทธก็ต้องส่งให้ถึงตะวันตก การตัดหญ้าก็ต้องตัดรากถอนโคนให้หมด”
จบคำ อาจารย์สะบัดมือขึ้นกลางอากาศ
ผมรู้สึกถึงสายลมประหลาดที่โหมกระหน่ำใส่หน้าในเสี้ยววินาที
เสียงหวีดหวิวของสายลมดังก้องไปทั่วบริเวณ
อาจารย์ใช้มือข้างหนึ่งกอบอากาศไว้ราวกับจับบางสิ่งได้…
ผมเห็นอาจารย์หรี่ตาลงเล็กน้อย และในมือที่คว้าอากาศไว้ จู่ๆ ก็ปรากฏเป็นพังพอนโปร่งแสงตัวหนึ่ง
พังพอนตัวนั้นดิ้นรนขัดขืนด้วยความหวาดกลัว แต่ไม่อาจหนีจากมือของอาจารย์ได้
ผมอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง สิ่งที่อาจารย์จับไว้คือวิญญาณของมันหรือ
“ท่านนักพรต โปรดเมตตาด้วย! ไว้ชีวิตข้าด้วยเถิด!”
เสียงร้องของพังพอนดังแว่วขึ้น แม้ร่างกายของมันจะโปร่งแสง แต่ผมสามารถเห็นได้อย่างชัดเจนว่ามันถูกอาจารย์กำไว้แน่น
ทว่าอาจารย์กลับไม่แสดงท่าทีเห็นใจแม้แต่น้อย เขายืนหันหลังให้ผมก่อนจะพูดขึ้นว่า “เสี่ยวเจียง ในสายงานของเรา สิ่งที่ต้องห้ามที่สุดคือเมตตา มันหมายจะฆ่าล้างครอบครัวนาย นายจึงต้องไร้ความปรานีต่อมันเช่นกัน”
“ข้า…ข้าเป็นอสูรน้อยจากเขาไป๋อู่…” พังพอนพยายามเอ่ยอย่างร้อนรน
แต่ไม่ทันที่มันจะพูดจบ อาจารย์ก็ตัดบททันที
“ฉันไม่สนว่าแกมาจากเขาไหน ถ้ากล้าแตะต้องศิษย์ของฉันก็ต้องชดใช้” พูดจบ อาจารย์เพิ่มแรงบีบ
เสียงกรีดร้องดังโหยหวน ตามมาด้วยเสียง “ปัง” คล้ายลูกโป่งแตก
พังพอนที่อยู่ในมืออาจารย์พลันระเบิดกลายเป็นเปลวเพลิงสีเขียวลอยกระจายไปในอากาศ
ลมพายุที่เคย
