เจ้าเดรัจฉานเฒ่าตัวนั้นโกรธจัด ดวงตาของมันฉายแววอาฆาตเหมือนอยากฉีกผมเป็นชิ้นๆ
ทันทีที่มันพูดจบ มันก็เคลื่อนเข้ามาใกล้ผมมากขึ้น
รอบตัวผมถูกล้อมด้วยภูเขาและก้อนหิน ทุกเส้นทางถูกปิดตาย มีเพียงทางด้านหน้าที่มันขวางอยู่
พลังของมันกดดันจนผมหายใจแทบไม่ออก
หากผมเลือกปะทะตรงๆ มีแต่จะพ่ายแพ้
ผมทำได้เพียงค่อยๆ ถอยหลังไปอย่างระมัดระวัง
“อาจารย์ ช่วยผมด้วย!”
เสียงของผมดังก้องไปทั่วป่า หวังว่าอาจารย์จะได้ยินและมาช่วย
แต่เจ้าเดรัจฉานเฒ่ากลับหัวเราะเยาะด้วยความโกรธ
“คืนนี้ ต่อให้เจ้าตะโกนจนสุดเสียงก็ไม่รอดอยู่ดี!”
พูดจบ มันดีดตัวออกจากพื้น กระโจนใส่ผมด้วยความเร็วสูง
ผมเบิกตากว้าง ยกกระบี่กระดูกปลาขึ้นป้องกันโดยสัญชาตญาณ
“ปัง!”
แรงมหาศาลซัดเข้ามาเต็มที่ กระบี่ในมือของผมกระเด็นหลุดไป
ตัวของผมเองก็ถูกแรงปะทะซัดกระเด็นจนล้มลงกระแทกพื้น
มือและแขนของผมสั่นสะท้านจากแรงกระแทก ปวดแสบปวดร้อนไปหมด
มันยืนคร่อมผมไว้ ใบหน้าครึ่งคนครึ่งสัตว์เต็มไปด้วยความโกรธแค้น
“ไอ้เด็กโง่! ทำไมไม่ตอบข้าดีๆ! ทำไม! ทำไม!?”
เมื่อพูดคำว่า ‘ทำไม’ ครั้งสุดท้าย มันอ้าปากกว้าง แยกเขี้ยว แล้วเงื้อกรงเล็บใส่ผมเต็มแรง
ผมถูกต้อนจนไม่มีทางหนีแล้ว
มันเร็วเกินไป ผมไม่สามารถหลบได้ทันแน่
แต่ในวินาทีนั้นเอง…
เสียงตะโกนก้องกังวานดังขึ้นขัดจังหวะทุกอย่าง!
“ทำไมอะไรของแก!”
เสียงดังขึ้น ก่อนที่เงาดำจะกระโจนลงมาจากก้อนหินด้านหลัง
เป็นอาจารย์ของผม!
