นี่ต้องบำเพ็ญเพียรมานานแค่ไหน ถึงจะฝึกจนมีร่างเท่าคนและพูดได้แบบนี้
น่าเสียดาย มันทำเรื่องผิดพลาดและเลือกคนผิด วันนี้จึงชนแผ่นเหล็กเข้าอย่างจัง
เมื่อครู่มันยังขู่เข็ญให้ผมแต่งตั้ง แต่ตอนนี้กลับนอนแน่นิ่งอยู่กับพื้นราวกับกองโคลน ร่างสะบักสะบอม เลือดไหลซึมออกจากปากและจมูก
ขณะที่ผมกำลังจับจ้องมันอยู่ก็พบว่าร่างกายที่มีขนาดเท่ามนุษย์ของมัน จู่ๆ ก็เริ่มปล่อยไอสีเขียวออกมา
ไอสีเขียวนี้ค่อยๆ ลอยออกจากร่างของมัน ดูแปลกประหลาดอย่างยิ่ง
ผมไม่เคยเห็นภาพแบบนี้มาก่อนจึงอดไม่ได้ที่จะถามด้วยความสงสัย
“อาจารย์ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่”
อาจารย์ไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่สะบัดมือใส่ไอสีเขียวเหล่านั้น
เพียงพริบตาเดียว ร่างของเดรัจฉานเฒ่าที่เคยมีขนาดเท่ามนุษย์กลับหดลงจนกลายเป็นขนาดดั้งเดิมของมัน นั่นคือขนาดของพังพอนธรรมดาตัวหนึ่ง
ที่เรียกมันว่าเฒ่า เพราะขนของพังพอนตัวนี้ออกจะซีดขาวไปมากแล้ว โดยเฉพาะหนวดรอบปาก ล้วนแต่เป็นสีขาวโพลนทั้งสิ้น
“อาจารย์ นี่คือร่างที่แท้จริงของมันใช่ไหม” ผมเอ่ยถามอีกครั้ง
ปกติภาพแบบนี้มีให้เห็นแค่ในโทรทัศน์ ผมไม่คิดว่าตัวเองจะได้เห็นกับตาจริงๆ
“ถูกต้อง นี่คือร่างจริงของมัน เมื่อครู่เป็นเพียงร่างแปลงเท่านั้น” อาจารย์พูดด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับเป็นเรื่องธรรมดา
ขณะเดียวกันก็ขยับเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แล้วพูดต่อว่า “เสี่ยวเจียง อาจารย์จะสอนบทเรียนให้นายอีกข้อ หน้าที่ของเราต้องทำให้ถึงที่สุ
