เขามาถึงแล้ว!
เจ้าเดรัจฉานเฒ่าเบิกตากว้าง มันยังไม่ทันได้เห็นชัดว่าเกิดอะไรขึ้น
ทันใดนั้น “ปัง!”
อาจารย์ของผมกระโดดเตะมันเต็มแรง ร่างของมันปลิวกระเด็นไปไกลห้าเมตร กระแทกเข้ากับต้นไม้เสียงดังสนั่น
มันกรีดร้องออกมา เลือดพุ่งกระฉูดออกจากปาก
เมื่อเห็นอาจารย์ ผมแทบจะหลั่งน้ำตาด้วยความดีใจ
“อาจารย์!”
อาจารย์มองผมแวบหนึ่งก่อนพยักหน้า
“ฉันอยู่นี่แล้ว ไม่มีทางที่สัตว์เดรัจฉานพวกนี้จะทำร้ายนายได้”
เมื่อเจ้าเดรัจฉานเฒ่าที่กระอักเลือดออกมาเห็นความแข็งแกร่งของอาจารย์ก็ไม่กล้าแสดงท่าทีโอหังอีก
มันรีบพยุงตัวขึ้นมา แล้วพุ่งกระโจนเข้าป่าทันที
แต่อาจารย์แค่นเสียงเย็นชา “คิดจะหนีงั้นรึ”
เขาล้วงเอาเส้นเอ็นออกมา ก่อนจะสะบัดข้อมือขว้างปลายสายออกไป
“ฟิ้ว!”
เส้นเอ็นพุ่งออกไปด้วยความเร็วที่แม้แต่สายตาของผมยังตามไม่ทัน
เสียงกรีดร้องดังขึ้นจากในป่า ก่อนที่อาจารย์จะกระตุกเส้นเอ็นกลับมาอย่างง่ายดาย
เจ้าเดรัจฉานเฒ่าที่พยายามหนีถูกลากกลับมาอย่างหมดหนทาง
มันกระเด็นกลิ้งไปกับพื้น ก่อนจะมาหยุดที่ปลายเท้าของอาจารย์
“ตุบๆๆ!”
มันพยายามลุกขึ้น แต่ก็ถูกแรงเหวี่ยงซัดจนกลิ้งไม่เป็นท่า
ผมมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง
อาจารย์ช่างแข็งแกร่งเหลือเกิน!
เพียงแค่เส้นเอ็นและตะขอเกี่ยวตัวเดียวก็สามารถดึงเดรัจฉานเฒ่าตัวนี้กลับมาได้อย่างง่ายดาย
อาจารย์แข็งแกร่งเหลือเกิน
เมื่อเทียบกับลุงอวี๋แล้ว ความแตกต่างในฝีมือเห็นได้ชัดเจน
ฝีมือของ
