อาจารย์นั้นสูงส่งเหนือชั้นไปอีกระดับ
อาจารย์มองเดรัจฉานเฒ่าที่นอนอยู่บนพื้นก่อนจะเหยียบหัวของมันเต็มแรง
“หนีสิวะ! ไหนบอกจะหนีไง!
“กล้าทำร้ายศิษย์ของฉัน สมควรตายนัก!
“ยังกล้ามาถามว่าทำไมอีก! ตอนนี้เข้าใจรึยังว่าทำไม!
“เวรเอ๊ย! นี่มันตัวอะไรวะ…”
อาจารย์สบถไม่หยุด ท่าทางแข็งกร้าวและดุดันสุดๆ
เดรัจฉานเฒ่าที่ถูกเหยียบหัวตัวสั่นเทาไปทั้งร่าง
มันร้องขอชีวิตด้วยเสียงสั่นเครือ “ท่านนักพรต! ไว้ชีวิต! โปรดไว้ชีวิต!”
อาจารย์ไม่ตอบ เพียงหันกลับมาถามผม “เสี่ยวเจียง เจ้าตัวนี้ทำอะไรนาย”
ผมที่เพิ่งหยิบกระบี่กระดูกปลาขึ้นมาเดินเข้าไปใกล้
เมื่อได้ยินคำถามของอาจารย์ ผมตอบอย่างตรงไปตรงมา “อาจารย์ มันพยายามบังคับให้ผมแต่งตั้งมัน”
เมื่ออาจารย์ได้ยินก็หรี่ตาลงทันที
เขาเพิ่มแรงที่เท้า ก่อนจะสบถเสียงดัง
“บัดซบ! แทนที่จะตั้งใจบำเพ็ญ ดันอยากใช้ทางลัดอันผิดศีลธรรม สมควรตายแล้ว!”
เดรัจฉานเฒ่าตัวนั้นร้องขอชีวิตอีกครั้ง ร่างกายมันสั่นสะท้าน
“ท่านนักพรต! ข้าทำไม่สำเร็จ ข้ายังไม่ได้รับการแต่งตั้ง! ขอท่านเมตตา!”
อาจารย์กลับดูแปลกใจเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมาถามผม “เสี่ยวเจียง นายตอบมันว่าอะไร”
ผมรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย แต่ก็ยังตอบไปตามจริง
“ผมบอกมันว่า…เหมือนไอ้จ้อน”
เมื่ออาจารย์ได้ยินคำตอบ สีหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ
“ว่าอะไร เหมือนอะไรนะ”
“…ไอ้ ไอ้จ้อน!”
ผมทำตัวไม่ถูก เลยลูบหัวตัวเองอย่างกระอักกระอ่วน
