าจารย์จอดรถสักครู่
เขาถามผมว่าจะไปทำอะไร ผมบอกเขาว่าจะไปเผากระดาษให้ดวงวิญญาณดวงหนึ่ง
อาจารย์ไม่ได้ถามอะไรต่อ เพียงแค่พยักหน้าเบาๆ แล้วจอดรถตรงสี่แยกใกล้ๆ
ผมหยิบกระดาษเงินกระดาษทองและธูปเทียนออกจากรถ จากนั้นเดินไปที่สี่แยก
ที่ตรงนี้ ครั้งหนึ่งวิญญาณคนส่งอาหารเคยช่วยชีวิตผมเอาไว้
ผมเคยบอกไว้ว่าถ้าผ่านพ้นเคราะห์นี้ไปได้ ผมจะกลับมาเผากระดาษให้เขา
ตอนนี้ผมรอดมาได้แล้วก็ควรจะรักษาสัญญา เพราะนิสัยของผมนั้น ‘มีคุณต้องทดแทน มีแค้นจำไม่เคยลืม’
เมื่อมาถึงสี่แยก ผมจุดธูปเทียนและเริ่มเผากระดาษ
ขณะเผา ผมพูดเบาๆ ว่า “พี่ชาย ขอบคุณที่ช่วยชีวิตผมเอาไว้ วันนี้ผมกลับมาเผากระดาษให้แล้ว หวังว่าพี่จะได้รับ…”
หลังจากพูดจบ ลมเย็นยะเยือกก็พัดผ่านเข้ามาทันที
เปลวไฟจากกระดาษเงินกระดาษทองลุกโชนขึ้น พร้อมเสียงไฟที่เผาไหม้ “ปุๆๆ”
หากเป็นก่อนหน้า ผมอาจรู้สึกขนลุกกับเหตุการณ์แบบนี้
แต่ตอนนี้ผมชินเสียแล้ว
ผมนั่งยองๆ รอจนเผากระดาษจนหมด จากนั้นก็เดินกลับไปที่รถ
เมื่อขึ้นมานั่งบนรถ อาจารย์ไม่ได้พูดอะไรสักคำ เพียงแค่สตาร์ตรถและขับออกไปอย่างเงียบๆ
เมื่อออกรถไปได้สักพัก อาจารย์ก็พูดขึ้นมาเบาๆ “ผีตนนั้นคือผู้ที่สอนให้นายใ
