อบรับอย่างร้อนรน “ดะ…ได้!”
พูดจบ เธอก็โถมตัวขึ้นบนหลังของผม
ร่างของเธอเบามาก...เบาจนน่าประหลาด
แต่สิ่งที่ทำให้ผมสะท้านคือความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ราวกับน้ำแข็งแช่แข็งกระดูก
ผมไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบแบกเธอขึ้นมาทันที
เธอช่วยชีวิตผมไว้ ผมก็ต้องพาเธอออกไปจากที่นี่ให้ได้
ผมพุ่งตรงเข้าไปในห้องนั้น มุ่งไปยังหน้าต่างก่อนจะเริ่มปีนขึ้นไป
ขอแค่กระโดดออกจากที่นี่ได้ พวกเราก็จะรอดพ้นจากตึกทดลองสุดสยองนี้แล้ว…
