เสียงตะโกนด้วยความโกรธของเฉินกั๋วฝูดังก้องไปทั่วห้อง
แม้ผมจะตื่นเต้นและกังวล แต่ก็ยังคงนิ่งไม่ขยับ
จะให้ออกไปเข้าเรียนงั้นเหรอ ฝันไปเถอะ! เขาไม่ได้อยากสอน เขาอยากชันสูตรผมต่างหาก!
มีหรือที่ผมจะโง่ออกไปให้เขาเล่นงานง่ายๆ
ผมกำกระบี่กระดูกปลาแน่น และยังคงซ่อนตัวอยู่ในห้องชันสูตรต่อไป
เฉินกั๋วฝูเริ่มสูดลมหายใจเข้าแรงๆ หลายครั้ง
“อาจารย์ได้กลิ่นเธอแล้วนะ เจียงหนิง มาเข้าเรียนซะดีๆ” เขาพูดพร้อมกับแสยะยิ้ม ใบหน้าเต็มไปด้วยความชั่วร้าย
ดูเหมือนว่าเขาจะได้กลิ่นผมแล้ว!
แต่ผมยังคงนอนราบไปกับพื้น ไม่ขยับแม้แต่น้อย
ตราบใดที่เขายังหาไม่เจอ ผมก็จะถ่วงเวลาไปเรื่อยๆ
ถ้าน้ำมนต์ออกฤทธิ์เมื่อไร ผมจะเป็นฝ่ายออกไปจัดการเขาเอง
ผมมีแผนของตัวเอง และจะไม่ปล่อยให้เรื่องที่กระต่ายตัวแทนถูกจับได้มาทำให้แผนพัง
เมื่อเฉินกั๋วฝูเห็นว่าภายในห้องยังคงเงียบสนิท และไม่มีวี่แววว่าผมจะออกมา เขาก็แสยะยิ้ม ก่อนจะตะโกนออกมาเสียงดัง “ไม่ออกมาใช่ไหม! งั้นอาจารย์จะลากเธอออกมาเอง!!”
พูดจบ ดวงตาสีขาวขุ่นของเขาก็กวาดมองไปทั่วห้องชันสูตร
เขาขยับจมูกสูดดมราวกับสัตว์ป่า เสียง “ฟืดๆๆ” ดังสะท้อนอยู่ในห้อง
หัวใจของผมเต้นแรงจนแทบหลุดออกมาจากอก
