ผมเตือนตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ‘อย่ากลัว…อย่าตื่นตระหนก...ตั้งสติให้ดี…’
แต่เฉินกั๋วฝูดูเหมือนจะจับตำแหน่งของผมได้แล้ว
เขาจ้องมาทางที่ผมซ่อนตัวอยู่ พร้อมส่งเสียงคำรามต่ำ
เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของมนุษย์อีกต่อไป มันคล้ายเสียงของสัตว์ร้ายมากกว่า
เขาเริ่มย่างเท้าเข้ามาใกล้
แต่หลังจากเดินไปได้เพียงสองก้าว เขาก็ลอยขึ้นจากพื้น และพุ่งตรงมาทางผม!
ภาพที่เห็นทำให้เส้นประสาทของผมตึงเครียดสุดขีด
เขาใกล้เข้ามาเรื่อยๆ และเป้าหมายของเขาชัดเจนมาก
เขามุ่งตรงมายังจุดที่ผมซ่อนตัวอยู่โดยตรง!
ตอนนี้ผมรู้ว่าคงหลบซ่อนต่อไปไม่ได้อีกแล้ว
ถ้าผมยังนอนนิ่งอยู่แบบนี้ก็คงมีแต่รอความตายเท่านั้น
เมื่อรู้ว่าถ่วงเวลาไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว ผมจึงตัดสินใจเลิกหลบซ่อน กำกระบี่กระดูกปลาในมือแน่น
กัดฟันแล้วลุกขึ้นยืนทันที
“ธุลีคืนสู่ธุลี…ดินคืนสู่ดิน…คนตายก็ต้องไปที่ของคนตาย! เฉินกั๋วฝู อาจารย์ตายไปแล้ว ยังจะตามรังควานผมอีกทำไม!” เสียงตะโกนของผมดังก้องไปทั่วห้องชันสูตรอันเงียบสงัด
ผมกระโจนขึ้นไปยืนบนโต๊ะเพราะตรงทางเดินแคบเกินไป เคลื่อนไหวร่างกายได้ไม่สะดวกนัก และถ้าเขาพุ่งเข้ามา ผมจะไม่มีที่ให้ถอย!
เฉินกั๋วฝูดูตกใจเมื่อเห็นผมลุ
