ายวิภาคของผม บัดนี้ไม่เหลือความเป็นมนุษย์อีกต่อไป
ผมไม่ลังเลแม้แต่น้อย เพราะตอนนี้เขาไม่ใช่มนุษย์อีกแล้ว เขาคือปีศาจที่ต้องถูกกำจัด
ผมออกแรงกดกระบี่ลงไปลึกขึ้น เตรียมจบชีวิตเขา
แต่ทันใดนั้นเอง
“ฟู่!”
ร่างของเฉินกั๋วฝูพลันสลายกลายเป็นไอสีดำ หายไปต่อหน้าต่อตาผม!
“หนีไปแล้ว…!?”
ผมอุทานออกมาด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบกวาดตามองรอบๆ
แล้วผมก็เห็นเฉินกั๋วฝูปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งที่ประตูห้องชันสูตร
เขาหันกลับมามองผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้น มือข้างหนึ่งกดแผลที่หน้าอกซึ่งยังคงมีไอสีดำลอยออกมา จากนั้นเขาก็หมุนตัวและวิ่งออกจากห้องไป!
“บ้าชะมัด คิดจะหนีงั้นเหรอ!”
ไม่มีทางที่ผมจะปล่อยให้เขารอดไปได้
ผมกำกระบี่กระดูกปลาแน่น แล้วพุ่งตัวไล่ตามไป!
เฉินกั๋วฝูที่ดื่มเลือดของกระต่ายตัวแทนเข้าไปและถูกผมโจมตีจนได้รับบาดเจ็บหนักอ่อนแอลงมาก แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังเร็วอยู่ดี
เมื่อผมมาถึงหน้าประตูห้องชันสูตร เขาก็ไปถึงบันไดทางลงแล้ว และกำลังวิ่งลงไปชั้นล่าง
ผมไม่มีเวลาคิดถึงเรื่องอื่นอีก แม้แต่วิญญาณหญิงที่ยังคงนั่งตัวสั่นอยู่ในห้องก็ต้องปล่อยไปก่อน
ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือ การกำจัดเฉินกั๋วฝูให้สิ้นซาก!
