ผมซ่อนตัวอยู่หลังแปลงดอกไม้ เฝ้าดูทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นด้วยสายตาตื่นตระหนก
ผมไม่กล้าส่งเสียง ไม่แม้แต่จะหายใจแรง เพียงย่อตัวลงและเฝ้าสังเกตการณ์อย่างเงียบๆ
หญิงสาวคนนั้นนั่งยองๆ อยู่กับพื้น กินข้าวเปล่าอยู่ประมาณสองถึงสามนาทีจึงลุกขึ้นยืนด้วยความพอใจ
เธอเดินไปทางทิศตะวันตก ก้าวเท้าอย่างแปลกประหลาด
ทุกครั้งที่ก้าวเท้า จะมีน้ำหยดลงพื้นเป็นทาง แต่เมื่อเธอเดินไปได้สิบก้าว ร่างของเธอก็หายไป
ในช่วงเวลานั้นเอง ผมรู้สึกสบายใจขึ้นอย่างประหลาด
เหมือนกับมีอากาศบริสุทธิ์ลอยเข้ามาในจมูก ให้ความรู้สึกสดชื่นและผ่อนคลาย
ความรู้สึกนี้คล้ายกับเมื่อวานที่ผมส่งจางเฉียงไป แต่ครั้งนี้มันชัดเจนและรุนแรงยิ่งกว่า
นี่อาจจะเป็นสิ่งที่อาจารย์บอกไว้ตอนที่เขาตั้งธรรมนามให้ผมว่า หลังจากมีธรรมนาม ผมจะสัมผัสถึงพรที่ได้รับอย่างชัดเจน
“นี่ถือว่าเป็นการได้รับพรสินะ” ผมพึมพำกับตัวเอง พลางสูดหายใจลึก รู้สึกว่าร่างกายเบาสบายขึ้นมาก
วิธีการของอาจารย์ได้ผลจริงๆ ทุกอย่างที่ทำไปเมื่อครู่คุ้มค่าแล้ว
ผมไม่ได้ออกไปทันที แต่รออยู่ในที่ซ่อนอีกสักพัก
หลังจากมั่นใจว่าไม่มีอันตราย จึงออกมาจากแปลงดอกไม้
เมื่อมองไปยังข้าวเปล่าที่ตั้งไว้ พบ
