ากหุบปากลอยวนไปมาที่กลางทะเลสาบ
ผมมองไปยังผิวน้ำแล้วอดขนลุกไม่ได้
ไก่และกระต่ายในกรงเริ่มกระวนกระวายเช่นกัน
ผมไม่ได้รีบร้อนลงมือ แต่ซ่อนตัวอยู่หลังแปลงดอกไม้ใกล้ๆ
ผมรอจนกระทั่งหอพักปิดไฟ ซึ่งทำให้ไฟถนนส่วนใหญ่ดับลงด้วย
ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง เมื่อมั่นใจว่าไม่มีใครอยู่บริเวณนั้นและไม่มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยลาดตระเวน ผมจึงเริ่มลงมือ
ผมแบ่งเล็บและเส้นผมที่เตรียมไว้เป็นห้าส่วน นำแต่ละส่วนใส่ลงไปในไก่ห้าตัว
เมื่อทำเสร็จ ผมเดินไปยังฝั่งตะวันตกของทะเลสาบ
จัดวางข้าวกล่องที่ซื้อมา จุดเทียนสองเล่ม และธูปสามดอก
โดยผมต้องถือธูปไว้ในมือหนึ่งดอก
มืออีกข้างถือไก่ไว้แน่น แล้วเดินตรงไปยังริมทะเลสาบ
ทันทีที่ผมเข้าใกล้ ปลาขนาดใหญ่ที่กลางทะเลสาบก็เริ่มเคลื่อนไหว
พวกมันแหวกว่ายเข้ามาทางผมอย่างรวดเร็ว และหยุดอยู่ห่างจากผมประมาณห้าเมตร
ปลาบางตัวโผล่หัวขึ้นมาพ่นฟองอากาศพร้อมกับใช้หางตีน้ำจนเกิดเสียง “ฝึบฝับ”
ท่าทางของพวกมันดูเหมือนจะท้าทายผมว่า ‘ลงมาเลย มาจับพวกเราสิ!’
แต่ผมมองพวกมันด้วยความรู้สึกหวาดหวั่น เพราะรู้ดีว่าปลาพวกนี้แท้จริงแล้วคือวิญญาณจมน้ำ
ผมสูดลมหายใจลึกเพื่อเรียกสติ ก่อนเหวี่ยง
