ื้อไก่อีกห้าตัวจากร้านค้าอีกร้านหนึ่ง
สามตัวเป็นไก่ตัวผู้ สองตัวเป็นไก่ตัวเมีย
เพราะผมต้องการไก่มีชีวิต เจ้าของร้านจึงให้ผมยืมกรงไม้ไผ่ขนาดใหญ่ ซึ่งมันทั้งหนักและยกยาก
ขณะที่กำลังจะเดินออกจากตลาด มีชายหนุ่มคนหนึ่งเรียกผมไว้ “คุณครับ ไก่ตัวนี้ขายให้ผมได้ไหม”
ผมหันไปมองชายหนุ่ม เขาเป็นคนแปลกหน้าที่อายุดูไล่เลี่ยกับผม หน้าตาหล่อเหลา ผิวขาว ดูเป็นหนุ่มหล่อสไตล์เกาหลี
แต่ท่าทางกลับเย็นชา
เมื่อเขาเห็นว่าผมกำลังมองอยู่ ก็พูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ไก่ตัวนี้ผมขอซื้อต่อสองร้อยหยวนครับ”
เขาไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม สีหน้าดูไร้อารมณ์ แต่เขาถือเงินอยู่ในมือ พร้อมจะจ่ายทันทีถ้าผมตกลง
ผมหันไปมองไก่ในกรงที่เขาชี้ มันเป็นไก่ตัวผู้ หงอนแดงสด ดวงตาสดใส ขนดูสวยงาม
อาจารย์ไม่ได้ระบุว่าไก่ต้องมีลักษณะพิเศษอะไร
แต่ชายคนนี้กลับยินดีจ่ายเงินสองร้อยหยวนเพื่อซื้อไก่ตัวนี้ จึงทำให้ผมสงสัย
“ในตลาดมีไก่ตั้งเยอะ ทำไมคุณถึงเลือกตัวนี้ล่ะครับ”
ชายหนุ่มยังคงรักษาท่าทีเย็นชา แต่คราวนี้เขามองไปที่กรงกระต่ายของผม ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“ที่ผมเลือกไก่ตัวนี้ ก็เหมือนที่คุณเลือกกระต่ายตัวนั้นนั่นแหละ
