น้ำเสียงของคนขับรถบัสเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง
ผมไม่เคยคิดเลยว่า คนขับคนนี้จะมีความเกี่ยวข้องลึกซึ้งกับรถบัสสายลึกลับคันนั้น
เมื่อรู้ว่าคำถามของผมไปสะกิดบาดแผลในใจเขา ผมจึงไม่กล้าถามอะไรอีกต่อไป และกล่าวขอโทษออกไปว่า “ขอโทษนะครับพี่”
คนขับกลับยิ้มบางๆ ก่อนพูดว่า “ไม่เป็นไรหรอก จะขอโทษไปทำไม เรื่องจริงมันก็เป็นแบบนี้”
เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นปนเศร้า “ผ่านมาแล้วตั้งสิบกว่าปี ผมก็ยังอยากเจอสักครั้ง รถบัสสาย ‘330’ ทะเบียน JK7231 ที่ใครๆ เขาว่ากันว่าเฮี้ยน ต่อให้ต้องตาย ผมก็คิดว่าคุ้มค่า อย่างน้อยครอบครัวเราสามคนจะได้อยู่ด้วยกันอีกครั้ง”
คำพูดของเขาทำให้ผมสะเทือนใจลึกๆ กับความเจ็บปวดที่เขาแบกรับมานานแสนนาน…
คนขับรถบัสยังคงยิ้มและพูดเหมือนไม่ใส่ใจอะไร แต่แววตาของเขาชัดเจนว่ามีแต่ความคิดถึงและความหวังที่จะได้พบภรรยากับลูกอีกครั้ง
แม้ผมจะไม่เคยรู้จักเขามาก่อน แต่ผมก็สัมผัสได้ถึงอารมณ์ของเขา ทั้งความเจ็บปวดในใจและความคิดถึงต่อครอบครัว
ครั้งหนึ่งผมเคยอ่านเจอข้อความบนอินเทอร์เน็ตว่า ‘ผีที่น่ากลัวสำหรับเรา อาจเป็นคนที่ใครบางคนคิดถึงสุดหัวใจ’
ตอนแรกผมแค่ถามเรื่องรถบั
