คนที่ลุงอวี๋แนะนำให้ผมไปหานั้นคือซ่งเต๋อไฉ และยังเป็นศิษย์พี่ของลุงอวี๋เอง ดังนั้นไม่มีข้อสงสัยเลยว่าเขาต้องมีฝีมือจริง
แต่ทำไมคนขับรถถึงโดนปฏิเสธทุกครั้งกันล่ะ หรือว่าเงื่อนไขการขอความช่วยเหลือจากเขาจะสูงเกินไป
ความคิดนี้ทำให้ผมรู้สึกกังวล จึงถามขึ้นว่า
“พี่เฉา ทำไมทุกครั้งที่พี่ไปถึงโดนปฏิเสธล่ะครับ หรือว่าปรมาจารย์คนนั้นมีเงื่อนไขสูงมาก”
เฉาเมิ่งถอนหายใจก่อนตอบ “ไม่ใช่ว่าเงื่อนไขสูงอะไรหรอก ก็แค่นิสัยของเขาแปลกสุดๆ แล้วก็ขี้โมโหมาก
“ครั้งแรกที่ผมไปหา เขาบอกว่าผมรบกวนเวลาตกปลา แล้วยังเหยียบเงาของเขาอีก บอกว่าคนกับผีเดินคนละเส้นทางเลยไม่ช่วยผม ถึงจะพูดจนปากแทบฉีกก็ไม่มีประโยชน์”
“ตกปลา? เงา?” ผมงงไปชั่วครู่
เฉาเมิ่งพยักหน้า “ใช่ เขาเป็นนักตกปลาที่ขึ้นชื่อเรื่องหมกมุ่นกับการตกปลา แต่ฝีมือแย่มาก ตกปลาไม่ได้ก็โทษนั่นโทษนี่”
เขาหยุดไปครู่หนึ่งก่อนพูดต่อ “ฝีมือเขาดีจริง แต่เป็นคนที่มีนิสัยประหลาดมาก ผมเองพยายามไปหาเขาหลายครั้งในช่วงหลายปีที่ผ่านมา จนเริ่มพอจะจับทางได้บ้าง ถ้านายจะไปหาเขา อย่าไปตอนเขากำลังตกปลา หรือไม่ก็รอให้เขาตกปลาได้แล้วค่อยเข้าไป
“ยังไงก็เถอะ ถ้าเขากำลังตกปลา นายอย่าได้
