ในขณะที่ซ่งซือโถวพูดไป มือก็กำลังลากสายเบ็ดไปด้วย ดูจากแรงดึงของสาย น่าจะเป็นปลาตัวใหญ่
แต่คำพูดของเขากลับทำให้ผมสะดุ้งไปทั้งใจ เขาแค่มองผมแวบเดียวก็รู้ว่าผมเจอปัญหาเข้าแล้ว
คำพูดที่ให้ผมอยู่ต่อก็ชัดเจนว่าเขาต้องการช่วยผม เพียงแต่คำพูดของเขาตรงเกินไปจนไม่ค่อยน่าฟัง
แต่ช่างเถอะ ผมมาที่นี่ก็เพื่อให้เขาช่วยอยู่แล้ว
ผมไม่ลังเล รีบตอบกลับไปทันที “ขอบคุณครับคุณลุง ผมจะอยู่ต่อ”
พูดจบ ผมก็ก้าวเข้าไปหาเขา เห็นซ่งซือโถวดูตื่นเต้นกับการดึงปลา
มันเป็นปลาสีเขียวเข้มที่หนักสิบกว่ากิโลได้
รออยู่ครู่หนึ่ง ปลาก็ถูกลากเข้ามาใกล้ฝั่ง ผมรีบคว้าสวิงจับปลาขึ้นมาเพื่อช่วยเขา
“คุณลุงครับ ปลาตัวใหญ่มากเลย ฝีมือสุดยอดจริงๆ!” ผมเอ่ยชมด้วยความจริงใจ หวังให้เขามองผมในแง่ดียิ่งขึ้น…
ซ่งซือโถวได้ยินผมพูดก็หัวเราะเสียงดัง “ฮ่าๆๆ” ดูภูมิใจในตัวเองสุดๆ ก่อนพูดอย่างอารมณ์ดีว่า “แค่เรื่องง่ายๆ น่ะ ใช่ๆ ช่วยจับดีๆ อย่าให้มันหลุดไปล่ะ”
ผมจึงตั้งใจช่วยเขาอย่างระมัดระวังสุดๆ เพราะสำหรับนักตกปลา การปล่อยปลาตัวใหญ่หลุดไปน่าจะเจ็บปวดไม่ต่างจากถูกฆ่าตาย
ถ้าปลาตัวนี้หลุดไป ผมคงไม่มีหน้าไปขอให้เขาช่วย ถึงจะพูดถึง
