ผมมองเห็นได้อย่างชัดเจนว่ามีมือเปื้อนเลือดค่อยๆ โผล่ออกมาจากใต้ผ้าคลุม
ไก่ตัวผู้ยังคงขันเสียงดัง “กุ๊กๆๆ” ขณะที่ผ้าคลุมสีขาวถูกดึงออกอย่างช้าๆ และค่อยๆ ร่วงหล่นลงไป
จากนั้นผมก็เห็นเงาหลังของหญิงสาวผมยาว เธอนั่งนิ่งอยู่บนเตียงชันสูตร
ผมไม่เห็นใบหน้า แต่รูปร่างของเธอดูผอมเพรียว
ผมยังคงเฝ้าสังเกตอยู่เงียบๆ
ไก่ตัวผู้ยังคงขันไม่หยุดคล้ายกำลังสนทนากับเธอ
หญิงสาวค่อยๆ ลุกขึ้นยืนจากเตียงชันสูตรท่ามกลางเสียงขันของไก่
ร่างของเธอค่อยๆ เอียงไปด้านข้าง ทำให้ผมเห็นใบหน้าด้านข้างของเธอ
และสิ่งที่ผมเห็นทำให้ผมขนลุกไปทั้งตัว
ใบหน้าของเธอเปรอะเปื้อนเลือด และปราศจากผิวหนัง!
ผมมองเห็นกล้ามเนื้อและเส้นเลือดของเธออย่างชัดเจนภายใต้แสงจันทร์
แม้กระทั่งลูกตาที่นูนออกจากเบ้าก็ยังแจ่มชัด
เธอราวกับถูกถลกหนังหน้าออกไปจนหมด
ภาพนั้นทำให้หนังศีรษะของผมชา และขนลุกไปทั่วร่าง
เธอไม่ใช่สิ่งมีชีวิต แต่เป็นผี!
ผมกลั้นหายใจ ไม่กล้าส่งเสียง
เธอหันหน้าไปทางไก่ตัวผู้ที่ยังคงขันเสียงดังอยู่ แล้วเริ่มก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ
เสียงฝีเท้าดัง “ตุบ...ตุบ...ตุบ...” ก้องสะท้อนอยู่ในห้องมืดสลัว
หญิงสาวที่เพิ่งลุกขึ้นมาจากเตียงชันสู
