ในคาบกายวิภาควันนั้น…ศพตรงหน้ากลับเป็นแฟนเก่าของผม…
ผมยังจำได้ดี วันนั้นเป็นชั่วโมงเรียนกายวิภาคครั้งสุดท้ายในปีสาม กลิ่นฟอร์มาลินฉุนจัดฟุ้งกระจายไปทั่วห้องเรียน
อาจารย์ให้ผมเป็นคนผ่าศพหลัก ในฐานะนักศึกษาแพทย์ ผมตอบตกลงโดยไม่ลังเล
แต่เมื่อผมเปิดผ้าขาวที่คลุมศพออก และเห็นชัดเจนว่าร่างที่นอนอยู่ตรงหน้าคือใคร ผมถึงกับยืนนิ่งอยู่กับที่ แฟนเก่าของผม…เธอนอนอยู่บนเตียงชันสูตรอย่างสงบ...
เธอชื่อไป๋เสี่ยวอวี่ เราสองคนพบกันครั้งแรกที่ป้ายรถบัส วันนั้นฝนตก เธอเห็นว่าผมไม่ได้พกร่มจึงยื่นร่มมาบังให้ เธอทั้งสวยและมีจิตใจดี ผมเลยขอ WeChat[1] ของเธอ หลังจากนั้นเราก็คุยกันจนสนิท และนัดเจอกันหลายครั้ง จนในที่สุดก็กลายเป็นแฟนกัน
ช่วงที่คบกันใหม่ๆ สุขภาพของเธอไม่ค่อยดี ใบหน้าดูซีดเซียว ริมฝีปากขาวเผือด แต่เธอเป็นคนที่นิสัยดีมาก อ่อนโยน และใจเย็น
พวกเราไม่เคยทะเลาะกันเลยสักครั้ง แต่ก็ไม่เคยมีความสัมพันธ์ที่เกินเลย ไม่ใช่ว่าผมไม่อยาก แต่เธอเป็นคนปฏิเสธ ทุกครั้งเธอมักจะบอกว่าเธอยังไม่พร้อม และขอให้ผมรอ
เห็นท่าทางระมัดระวังของเธอแล้ว ผมก็ไม่อยากเร่งรัดอะไรอีก แต่มีสิ่งหนึ่งที่น่าสงสัยคือ ทุกครั้งที่