คืนก่อนหน้า ผมกับเสี่ยวอวี่ออกเดตกันจนถึงตีสาม
พอเรียนเสร็จ ผมทั้งเหนื่อยและง่วงมาก กลับถึงห้องพักก็นอนทันที เลยไม่ได้ใช้เหรียญ
ผลคือ เช้าวันรุ่งขึ้นผมได้รับข้อความบอกเลิกจากเธอ…ตั้งแต่วันนั้น ผมก็ติดต่อแฟนเก่าไม่ได้อีกเลย
เธอเหมือนกับคนที่เลือนหายไปจากโลกนี้ ผมพยายามทุกวิถีทาง แต่ก็ไม่สามารถติดต่อเธอได้
คิดไปคิดมา ผมเชื่อว่าเหตุผลเดียวที่เธอบอกเลิกคงเป็นเพราะผมไม่ได้ใช้เหรียญนั้น และไม่ได้ส่งวิดีโอให้เธอดู
แต่มันก็เป็นแค่เรื่องเล็กน้อย จะต้องถึงขั้นนี้เลยเหรอ
ผมยังคิดว่าอีกไม่กี่วัน พอเธอหายโกรธก็คงติดต่อกลับมาเอง แต่สิ่งที่ผมไม่เคยคาดคิดเลยก็คือ…
การได้เจอเธออีกครั้ง กลับเป็นการพบเธอนอนอยู่บนเตียงชันสูตร
ใบหน้าขาวซีดของเธอที่ปรากฏตรงหน้าทำให้ในใจผมปั่นป่วน เกิดความรู้สึกหลากหลาย
ตลอดเจ็ดวันที่เราเลิกกัน เธอเจออะไรกันแน่
ทำไมคนเราถึงตายได้ง่ายขนาดนี้…
อาจารย์ที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นว่าผมยังไม่เริ่มลงมือและมีสีหน้าซับซ้อน จึงเอ่ยเตือนว่า “เจียงหนิง ทำไมยังไม่เริ่ม”
เมื่อได้ยินเสียงอาจารย์ ผมที่กำลังจมอยู่ในความเศร้าก็กลายเป็นเหมือนคนไร้ความรู้สึก มือทั้งสองของผมสั่นระริก และเหม
